orta yerə iki bilet aldım. Sabahı Onunla görüşüb konsertə getdik...

Sonralar evdə dedim ki, kirayə qaldığım yeri dəyişərkən boyunbağımı itirmişəm. Demək mənim üçün, eşitmək isə onlar üçün çox çətin olsa da başqa nə edə bilərdim?...

Aylar, günlər keçirdi və keçən günlər bizi bir- birimizə daha çox bağlayırdı. Artıq bakalavrı bitirmişdim, magistraturada oxuyurdum. O, da axırıncı kursda idi, əlaçı olsa da magistraturaya qalmaq fikri yox idi: “Evimizdə bir alim oldu, bəsdi də...”- deyə, mənə söz ataraq gülürdü. Bununla yanaşı tez- tez ailələrində mənimlə bağlı problemlərinin də olduğunu hiss edirdim, amma buna baxmayaraq bir neçə dəfə qəti olaraq məndən bunu özümə dərd eləməməyimi xahiş edirdi: “Əgər ikimiz bir ata ilə bir ananı (özününküləri nəzərdə tuturdu) razı sala bilməyəcəyiksə, onda nə səndən ata olacaq, nə də məndən”-deyib, zarafatları ilə mənə təsəlli verirdi... Və qəribə idi, o mənim əvəzimə də özünə təsəlli verirdi...

Axrıncı kursda oxuyanda növbəti dəfə rayona, valideynlərimə baş çəkməyə getmişdim. Uzun çək- çevirdən sonra ilk dəfə olaraq anam mənimlə ciddi söhbət etdi. Oradan- buradan söz salıb evlənmək vaxtımın olduğunu bildirdi. Nəhayət, ailəmizin imkansızlığını önə çəkib özünün imkanlı qardaşları (iki dayım var) ilə qohum olmağımızın vacibliyini dedi. Bir sözlə, böyük qardaşın qızı ilə evlənməyimiz təklif etdi: “Bu gün -sabah universiteti bitirisən, sənə “arxa” lazımdır, özün də görürsən ki bizdə elə güc yoxdu, bala”- deyib, daha doğrusu, artıq qərar verdiklərini söylədi, yəni məndən xəbərsiz..

Həm anamla aramızda ilk dəfə olaraq gedən bu mövzunun utancaqlığından, həm də qəzəbimdən özümdə deyildim. Qərarı valideynlərim verməsinə baxmayaraq ani olaraq özümü Bakıda məni gözləyən Onun qarşısında böyük xəyanətkar kimi hiss elədim. Və özüm də bilmədim nə vaxt anama bərk bağırdım, əlimdəki kitabı fırladıb həyətə tolazladım... Özüm də bilmədim bu bağırtı ilə artıq neçə ildir kimisə sevdiyimi, Bakıda məni gözləyən böyük bir ürəyin olmasını bircə-