- bircə anama anlatdım. Həmin gün axşama kimi nələr oldu, hansı danışıqlar oldu, yadımda qalmayıb. Təkcə gecə şəhərə gəlmək üçün avtobusa minməyə hazırlaşarkən qapı arxasından eşitdiyim anamın hıçqıraraq atama dediyi bu sözlər yadımdadır: “A kişi, uşaq deyəsən daha bizim deyil... Ümidlərimiz öldü...”.


Magistraturanı bitirib planlaşdırdığım kimi aspiranturaya hazırlaşmaq əvəzinə əsgərliyə gedəsi oldum. Yəni aspiranturaya hazırlaşmaq üçün hərbi xidmətdən müəyyən vaxta hərbi möhlət almaq məcburiyyətində qaldım ki, buna da imkanım olmadı. Bunu ilk dəfə Ona deyəndə, gözləmədiyi xəbər olsa da sakit qarşıladı. Üzə vurmasa da hansısa ümidlərinin boşa çıxdığını hiss etdim. Həmin gün gecə yarısına kimi şəhəri gəzdik. Həmişə axşam saat yeddi olan kimi evə tələsirdi, amma bu gün elə bil evə getmək istəmirdi. Xatırladanda ki, gecdir, evdə gözləyərlər, cavabı qısa olurdu: “Bu gündən doymaq istəyirəm...”.

Gecəyə yaxın ayrılarkən soruşdu:

- Neçə gündən sonra gedirsən?

- Bir həftədən sonra hərbi hissədə olmalıyam..

Ani olaraq aciz və ciddi görkəm aldı:

- Qulaq as! Artıq atam da dolayısı ilə üstümə düşüb! Tək onlara heç nəyi sübut edə bilmirəm. Sən lazım idin, amma əsgərlik imkan vermir...(gözündən axan yaşı saxlaya bilmir)...

Təkrar- təkrar evdə olanları mənə açıq danışmasını xahiş etdim, amma üzə vurmasa da əsgərlik qabağı əhvalımı korlamamaq üçün heç nə demədi. Tək bu sözləri həmin gün ayrılana kimi üç dəfə özü də bərk- bərk tapşırdı:

- Sən yetər ki, hər həftə mənimlə əlaqə yarat, məni zənglə də olsa, yada sal, yetər... Allah kərimdir!

Onun bunu mənə tapşırmasının özü mənə xoş gəlmədi.. Məgər o deməsə, mən onu unudacaqdım?!..

Amma sən demə, O, da haqsız deyilmiş...

O vaxt şəxsi mobil telefonum yox idi, heç əvvəldən olmamışdı da... Xoşbəxtlikdən Bakıya düşsəm də hərbi hissə çox “ustav” idi. Həm də əsgərliyin ilk günlərində atamın infarkt xəbəri dünyamı tamam qarışdırdı. Anamla son söhbətimizi xatırlayıb özümü günahkar sayırdım...

Bir sözlə,