Hərbi Andı qəbul edənə qədər- düz 40 gün Onunla əlaqə yarada bilmədim. “Prisyaqa” günü şəhərə buraxılan kimi dərhal yaxınlıqdakı avtomat telefondan Onun ev nömrəsini yığdım. Bacısı götürdü və Onun evdə olmadığını dedi. Soruşanda ki, O necədir, yaxşıdırmı və sair, sözüm ağzımda qaldı... Bacısı dəstəyi yarımçıq asdı...

Həmin gün şəhəri dolaşa- dolaşa axşam hərbi hissəyə dönənə kimi dəfələrlə onlara zəng etdim. Hamısında da “evdə yoxdur!” deyib, dəstəyi yarımçıq asırdılar. Artıq məndə şübhə yox idi ki, O, özü telefona gəlmir.

Hərbi Andı qəbul etdikdən sonra bölünərək düşdüyüm bölük əlverişli idi, yəni telefon sarıdan əlverişli yer idi. Zabitlərin bəziləri ilə münasibət yaradıb telefondan istifadə edə bilirdim. Düz bir ay iki gündən bir dalbadal Onlara zəng etsəm də gah “evdə olmurdu”, gah da səsim tanınan kimi dəstəyi yarımçıq asırdılar... Hə, bir təsadüfü də deyim ki, atasına Günəş boyunbağımı satdığım Ariz də əsgərliyi mənimlə düz bir bölüyə düşmüşdü. Artıq onunla ən azı köhnə tələbəlik yoldaşı kimi burada qardaşlaşmışdıq. Amma mən O. barədə nə boyunbağını satarkən nə də əsgərlikdə heç vaxt A.a təfərrüatı ilə heç nə danışmamışam. Ehtiyac da yox idi...
Bir gündə eyni cavabı gözləyərək kazarmada dəstəyi könülsüz götürüb yığan kimi o başdan onun səsi gəldi. Heyhat! Sevincimdən nə deyəcəyimi belə bilmədim. Amma az keçən kimi onun yad və əsəbi səsi məni ayıltdı:

- Nə istəyirsən?! Niyə bizi narahat edirsən?! Sənə nə lazımdır?!

- Nə olub axı?... Bilirəm haqlısan, ilk ay imkan olmadı sənə zəng edim, bilirsən...

Sözümü ağzımda qoydu:

- Saxla bu nağılı, daha gecdir! Mənim 3 il “döyüşdüyüm səngərdə” sən 40 gün tab gətirə bilmədin! Mən sənə görə illərdir atamla soyuq davrandım. Amma sən məni onların yanında yerə vurdun! Mən onlara söz vermişdim ki, universiteti bitirən kimi sizinkilər bizə gələcək, amma sən nəinki bunu etdin, heç məni belə axtarmadın! Mən daha evdə sınmış biriyəm, yalvarıram əl çək məndən!

- Bir dəqiqə...

- Gecdir! Həqiqətən