Bu söhbət beş il əvvəl olub...

Çox bədbin idi, ilk dəfə idi onu belə görürdüm. Açığı sıx- sıx görüşdüyümüz vaxtlar- tələbəlik illərində həmişə özüm kefsiz olanda dostlar arasında ancaq onu arayırdım ki, görüşək, oturaq bir yerdə, kefim açılsın.
Artıq iki il olardı ki, normal əlaqəmiz yox idi, bir- iki dəfə ötəri dostların məclisində görüşmüşük.

İndi təsadüfən rastlaşıb bir məkanda oturub dərdləşmək istədiyim köhnə dostumun, daim kefcil tanıdığım bir insanın birdən- birə qəflətən intihar dərəcəsinə çatması mənə çox qəribə gəldi...

Özümü saxlaya bilmədim:

- Salamatlıqdır?

- Nə olub?!...

Tanıyırdı, bilirdi ki, belə buraxmayacam onu... Açılışmağa başladı:

- Olmayan olub!... Sən o qızı tanıyırdın də (adıyla dedi, mən yazmıram), lap universitetdən mənimlə....

Sözünü axıra çıxmağa qoymadım:

- Rəhmətliyin nəvəsi, bunu bütün universitet bilirdi... Əvvəldən axıra qədər o qıza görə az qala qız qrup yoldaşlarınla belə kəlmə kəsmirdin, univestitetin Leyli- Məcnununa dönmüşdünüz... Nə olub indi? Evlənərsiniz, narahat olma, düzələr hər şey, təki sən evlən (bilirdim ki ailələri maddi cəhətdən toya hazır deyil).

Bunları xatırladaraq əlimi çiyninə vurub gülümsəməyə çalışdım ki, kefini açım...

Çiynini əlimdən ehmalca sürüşdürüb, yüngülcə istehza dolu təbəssüm göstərdi...

O, mənim yaxın iki- üç dostumdan biridir. Biz demək olar ki, hər şeyi bölüşürük...

Bəlkə də elə buna görə o, uzatmadan stolun üstündəki külqabını barmaqları arasına alıb fırlada- fırlada mətləbə keçdi:

- Kaş heç rastlaşmayaydıq... Ömrümdə bir “səhv” elədim, altından nələr çıxdı ə !...- deyib, nəql eləməyə başladı:

... O vaxt siz gördüyünüz kimi xoşbəxt idik. Hər gün axşamlar kirayə tutub yaşadığım balaca otaq ağlıma gələn arzuları səhər dərsə gedən kimi elə tənəffüsdəcə ona danışırdım. Məsləhətləşirdik. Kasıblığıma, məndən daha imkanlı ailədən olmasına, hətta ailələrində mənə qarşı narazılıqlar olmasına baxmayaraq o demək olar ki, bütün gələcək planlarını mənimlə