3 il sonra...
-- Səmra, qızım, tələs axı işə gecikirik!
-- Gəldim, gəldim...
Səmra yay donunda tələsərək pilləkənlərdən düşdü. Bir əli ilə saçını düzəldir,
digər əli ilə çantasını çiyninə taxırdı. Bəli, Səmra işləyirdi. Son üç ildə o qədər
dəyişikliklər olmuşdur ki, Səmranın həyatında.
Mahirlə Zərifəni elə onların toyundan görmürdü. Heç uşağı olduğunu eşidəndə
də soruşmamışdı ki, qızdır, ya oğlan. Hər gecə yerinə uzananda Allaha şükr
edirdi ki, nə yaxşı ki, Xədicə gəldi və onu bütün olanları bilməkdə kömək oldu.
Xədicəni şəhərə yola salan günü Səmra demişdi ki, yenidən universitetə
sənədlərini vermək istəyir. Bu xəbərdən sevinən Xədicə ona yola çıxmazdan
əvvəl son söz dedi. Hansı ki, Səmra o sözü o gündən qulağında sırğa etmiş və
bir gün belə olsun unutmamışdır. "Səmra, atacağın addıma güvən, inan, çünki
həyatda hər şey inamdan başlayır".
Səmra 5 ayın içində gecə gündüz bilmədən hazırlaşmışdı. İmtahanın nəticələri
açıqlananda sevincindən uçurdu. Universitetə qəbul olmağa kifayət qədər balı
çatmasa da, tibb texnikomuna daxil ola bilmişdi. İki il yarım başı aşağı dərsə
gedib gəldi. Nə bir qonşuya salam verdi, nə bir tələbə ilə dostluq etdi. Sadəcə
özünə güvəndi. Özünə inandı. Təhsilini bitirər-bitirməz iş axtarmağa başladı.
Bilirdi ki, rayonda tibb bacısına ehtiyac var. Odur ki, rayondakı bütün
xəstəxanaları, poliklinikaları gəzdi. Qapılar onun üzünə bağlansa da, ümidini
itirmirdi. Bir gün avtobusla şəhərə iş axtarmağa gedərkən yolda sanki havası
çatmadı. Əl atıb sürücüyə dayanmağı işarə etdi. Avtobus dayanan kimi özünü
yerə atdı. Dərindən nəfəs aldıqdan sonra qarşısında xəstəxana gördü. Tərəddüd
etmədən xəstəxananın həyətinə girdi. Bu ruhi xəstələrin mualicə olunduğu
xəstəxana idi. Bu günə kimi bir dəfə də olsun bu xəstəxanaya gəlməmişdi.
Amma baş həkimin qəbulundan çıxdıqdan sonra gəlişinə çox sevindi. Səmra 3
aylıq sınaq müddəti ilə işə götürülmüşdü. Artıq onun da öz işi vardı. Anasına
mənəvi və maddi dəstək ola biləcəyinə o qədər