üzündən bəlli idi..Gözü də arxada gördüyü üirin pambıqda qalmışdı..
Sevda:siz gedin dənizin kənarında oturun mən qızıma üirin pambıq alim gəlim))
Mələk:ollleyyy))

Mələyi qucağıma alıb boş skamyaların birində oturtdum..Özüm də yanında əyləşdim..Gözümü onu sual dolu baxışlarlından yayındırırdım amma nafilə o yenə cavab verə bilməyəcəyi sualları verməyə hazır şəkildə üzümə baxdı...
Mələk:qaqaş?
Kənan:haycan...
Mələk:mən öləcəm?sağalmayacam hə?qorxmuram deyirəm amma qorxuram...

Gözlədiyim sualı vermişdi..Nə cavab verə bilərdim axı..”sən öləcəksən və buna səbəb də bizim 10.000 manatımızın olmamasıdır?!”O an sadəcə anamın gəlməsini istəyirdim..

Kənan:o nə sözdü mələyim sən sağalacaqsan...
Mələk:mənə uşaqlığımı danışda..
Kənan(Mələyi qucağına alıb arxaya doğru uzatdı,gözlərini dənizin dalğalarına zillədi):bapbalaca əllərin var idi..Yanaqların alma kimi qırmızı olardı...Güləndə yanaqların içəriyə doğru batırdı..bu da səni çox şirin göstərirdi...
Mələyin iri qara gözləri əbədi olaraq qapanır,uzun kiprikləri pambıq kimi yanaqlarına qonur...o balaca əlləri sürüşüb yana düşür....
O an qanım dondu bədənimdə...Dənizin dalğaları belə üsyan edirdi Mələyin gedişinə...Anamın fəryadları gözümün qarşısından getmir...Gözümdən yaşlar süzülüb Mələyin buz kimi yanaqlarına düşürdü..Son dəfə bağrıma basdım öpdüm qoxladım..”Mələk,getmə!”deyə üsyan edirdi anam...Amma artıq çox gec idi,Allah onu yanına aparmışdı...Atamın dünyaya gəlməyini istəmədiyi “anamın qızı”artıq yox idi..O an başımı göyə qaldırıb içimdən keçən sözləri son kəs dilmə gətirdim..Sanki daha bərk qışqırsam daha yaxşı eşidəcəkmiş kimi nalə çəkirdim:”Əgər belə tez alacaqdınsa onu bizdən,niyə göndərdin?!!”Zamanla anladım niyə göndərdiyini..Allah Mələyi bizə hədiyyə göndərmişdi amma biz ona sahib çıxanmadıq..Bəlkə atam bəlkə də pulsuzluğumuzun üzündən..Mələk imtahan kimi gəldi,cəza olaraq getdi...Atamın cəzasını Mələk çəkdi,biz ödədik....Və əminəmki bizdən,hər kəsdən xəbərsiz neçə Mələklər gedib...Kimisi