Salam,
köhnə evin daşı, divarı.
Sənə vəfasız cıxdım.
Daha böyük, daha işıqlı mənzilə
köçdüm.
Pərdələrini çıxarmayacam, Qoy qalsın.
Tənhalığından utanıb onlara
bürünərsən...
Mən isə ruhumun tənhalığını bürüməyə
bir şey tapmıram.
Anamın məni dəcəllki üstə qoyduğu künc,
Kaş indi də biri məni küncə qoyaydı,
Bəzən yazmağa künc axtarıram.
Hörümçək torunu ver tutum gözlərimə,
Bəlkə ,insanların mənə qurduğu toru
görərəm. Xalçanı çıxartdım, çil-çırağı açdım,
Əslində bər-bəzək mənə lazımdır.
Həyatın çılpaq doğrularını bəzəmək
üçün.
Sən bir təhər keçinərsən.
Səndə mənim uşaq gülüşlərim qaldı, Çiçək-çiçək asmışam tavanına.
İncik göz yaşlarım qaldı,inci-inci
çiləmişəm döşəmənə.
Səndə əzizlərimin xatirəsi qaldı.
Atamın iti yerişi, anamın arxayın
danışığı. Bir də mənim ürəyi bütövlüyüm.
Tavanından daman yağış uşaqlığımın
buxarlanmış göz yaşlarıdır.
damır, damır,damır...
Pəncərə gözlərində sadəlövh
baxışlarımın əksi qalıb. Əlvida köhnə ev,
Gedirəm, vəfasız canımı götürüb
gedirəm.
Sənə uşaqlığımın xatırəlirini qoyub
gedirəm.
Üşüyəndə üstünə çəkərsən, Əyninə geyərsən.
Həm də böyüklər ağ xatirə geyməz axı,
KİRLƏNƏR xatirələ...