Zeynəb və Ruqayyə ki, xalası Xədicə Xanımın (ə.) himayəsində olublar) Zeynəbin dəvəsini ki, Məkkədən Mədinəyə hərəkət edirdi, təqib etdilər (ardınca gəldilər, qovdular). Hibar Zeynəbin dəvəsinə yaxınlaşan zaman, nizəsini onun gəcavəsinə atdı. Hamilə olan Zeynəb çox qorxdu və Mədinəyə yetişdikdə uşağını siq elədi (ölü saldı). Bu səbəbdən Peyğəmbər (s.) əmr verdi ki, Hibarı harda görsəniz öldürün.”
İbn Əbil Hədid deyir ki, bu hadisəni müəllimim Əbu Cəfər Nəqibə danışdım. Ustadım dedi ki, Peyğəmbər (s.) ki, Zeynəbin siqt olmuş uşağına görə Hibarın qanını halal etmişsə, heç şübhəsiz ki, Fatimənin (s.) uşağı siqt olan zaman sağ olsaydı eyni fətvanı verərdi.” (yəni Ömərin (l.ə.) ölüm əmrini verərdi)
Qeyd: Ayılın ey özlərini əhli-sünnə adlandıran eh əhli-ömər. And olsun ki, qıldığınız namazlarda Allahdan istəsəniz, sizə haqq yolunu getməyi nəsib edər, amma siz inadkarlıq edib istəmirsiniz və bilin ki, tezliklə bu təəssübkeşliyinizin və inadkarlığınızın hesabını verəcəksiniz.
2 ) XANIMLAR XANIMI FATIMEYI-ZƏHRANIN (S.Ə.) BAŞINA GƏTIRILƏN MÜSIBƏTLƏR SILSILƏSINDƏN. (İKİNCİ HISSƏ)
1. Ömər Fatimənin (ə.) evinə tərəf getdi və dedi: “Ey Peyğəmbərin qızı: Allaha and olsun ki, heç kim bizim yanımızda sənin atandan daha sevimli deyildir və atandan sonra isə heç kəs bizim yanımızda səndən daha sevimli deyildir. Allaha and olsun! Bu məhəbbət mənə mane olmayacaq ki, yanına cəm edib topladığın şəxslərə görə göstəriş verim ki, evi yandırsınlar” (Sənəd: İbn Əbi Şeybə (vəfatı 235 h.q.) “Musənnəf” kitabı, c.7,səh.432, hədis 450,370);
2. “Əbu Bəkr Öməri Əlinin (ə.) evinə toplaşanların ardınca göndərdi. Onlar evdən bayıra çıxmağa etiraz etdilər. Bu vaxt Ömər göstəriş verdi ki, odun gətirin. Sonra evin içindəkilərə dedi: O kəsə and içirəm ki, Ömərin canı onun əlindədir! Gərək evdən bayıra çıxasınız, yoxsa evi içindəkilərlə birlikdə yandıracağam.” (Sənəd: İbn Quteybə (vəfatı 276 h.q.) “Əl-İmamətu vəs-siyasətu”, c.1, səh.12, Misir çapı);
3. “Əbu Bəkr Əlidən (ə.) beyət (səs) almaq üçün,