Həzrət Mühəmməd Peyğəmbərin (s) vəfatından cəmi yüz il keçirdi. Bu müddət ərzində İslam artıq çox uzaq məmləkətlərə yayılmışdı. Mərkəzi və Orta Asiya torpaqları da müsəlmanlar tərəfindən fəth edilmişdi. Xorasan vilayətinin mərkəzi olan Mərv şəhərində məhkəmə işlərini bir qazı idarə edirdi.

Qazının gözəl bağçası vardı. Bu bağçaya Mübarək adlı gənc bağban qulluq edirdi. Bir gün qazi Mübarəkə tapşırdı ki, bağçadan üzüm dərib gətirsin. Üzümün təzəcə yetişməyə başladığı mövsüm idi. Mübarək bir neçə salxım üzüm dərib gətirdi. Üzümlər kənardan dəymiş və şirin görünürdü. Amma qazı üzümün dadına baxan kimi gördü ki, turşdur. Mübarəkə turş üzüm gətirdiyini deyib könlünü qırmaq istəmədi. Onu bir daha üzüm dalınca göndərdi. Mübarəkin bu dəfə də gətirdiyi üzüm turş oldu.

Qazı üzünü Mübarəkə tutub mehribanlıqla dedi: “Oğul, niyə turş üzümü dərib gətirirsən? Əvvəlcə özün dadına bax, şirinliyini yoxla, sonra mənə gətir”.

Mübarək cavab verdi: “Ağa, siz məni bağçaya qulluq etmək üçün işə götürmüsünüz, buna görə mənə muzd verirsiniz. Mən sizin bağçanızdan icazəsiz üzüm dərib yeyə bilmərəm. Sizdən halallıq almadan bunu etməyi ağlıma belə gətirmərəm”.

Qazı Mübarəkin imanına heyran qalmışdı. Bu hadisədən bir müddət ötüb-keçdi. Qazının gözünün ağı-qarası bircə qızı vardı. Qız böyüyüb həddi-büluğa çatmışdı, ona elçi düşənlər çox idi. Amma qazı özünə kürəkən seçməyə tələsmirdi, namizədləri araşdırırdı.

Qazı bir gün öz halalzadə və vicdanlı bağbanı Mübarəklə də məşvərət etmək qərarına gəldi. Ondan soruşdu: “Mənim qızımı istəyənlər çoxdur. Bunların içində varlı tacirlər də var, savadlı alimlər də, vəzifəli əyanlar da. Sənin fikrincə, qızımı nə cür adama ərə versəm, daha yaxşı olar?”

Mübarək cavab verdi: “Ağa, İslamdan əvvəl cahiliyyət dövründə atalar öz qızlarını ərə verəndə əsil-nəsəbə daha çox fikir verirdilər. Xristianlar və yəhudilər zahiri gözəlliyi əsas sayırdılar. Allahın Rəsulu qohumluq zamanı dindarlığı və təqvanı üstün tutmağı tövsiyə etmişdir. Bizim zamanımızda