Hardan və necə başlayım heç özüm də bilmirəm. İnsanın həyatından keçənləri yazmaq elə də asan bir şey deyil. Hələki, yaşadığın illərin hamısı günahlarla, peşmançılıqla bir-birini izləmişsə… Dillə danışmağa yetməz bu sözlər. Məhz buna görə də yazmağa qərar verdim.Bu otaq, masanın üzərində közərən çıraq, əlimdə tutduğum bu qələm ancaq mənim peşmançılığıma son verə bilər. Mənim adım Nəsirdir. Ancaq hər kəs mənə rəis deyir. Çünki bu mənim işimlə bağlıdır. Artıq qırx üç yaşım var və mən həyatımın ən ağır günlərimi yaşayıram. Çünki: Atam vəzifəli şəxs idi və o bütün pullarını mənim təhsilimin üzərinə tökürdü. Mən isə gənc olduğumdan, özüm üçün dostlarımla yeyib-içib kef edirdim. Ancaq o məni Moskvaya göndərdi. Hüquq ixtisası üzrə ali təhsilimi müvəffəqiyyətlə başa vurub, Azərbaycana qayıtdım. İyirmi iki yaşım olardı səhv etmirəmsə… Yaşımın ən çılğın vaxtını yaşayırdım. Həmin günlərin qədrini bilmək üçün, hər axşam moteldə bir qızla gecələyirdim. Atam isə əlimdə diplom ola-ola hədər olmağımı istəmirdi. O məni Bakıdakı həbsxanaların birində işə düzəltdi. Türmənin rəisi ilə dost idi, mən isə artıq rəisin müavini idim. Hər şey qaydasında gedirdi. Öz pulumu qazandıqca, özümü artıq kişi kimi hiss edirdim. Anam yəqin ki, məni belə görsəydi fəxr edərdi mənimlə. Ancaq mən öz anamı görməmişəm. Çünki, o məni doğanda yumurtalıqlarında parçalanma baş vermiş və qan axmadan vəfat etmişdi. Mən anadan olan vaxt tibb bu gün ki, qədər inkişaf etməmişdi. Ehh.. Nəysə… Atam mənim adımı buna görə "Nəsir” qoydu. Çünki elə ilk nəsliyim anamı öldürmək olmuşdu… Bir dəfə mənim işlədiyim həbsxanaya çox gənc bir qız gətirmişdilər. İş yoldaşlarım o qızın gözəlliyi haqqında o qədər danışırdılar ki, mənim üçün çox maraq yaranmışdı. Yoldaşlarımın mənə dediyinə görə bu qız qırx səkkiz yaşlı ərini öldürmüşdü. Qızın isə on dörd yaşı var idi. Mən bunları fikirləşmirdim. Onu həbsxanaya yeni gətirmişdilər deyə, ilk vaxtdan kalona salmamışdılar. O kiçik bir kabinədə qalırdı. Bir gün evə gedərkən o qızı