silkələndi. Həm oğlanı, həm də onun yanında oturmuş ruhanini sanki əvvəl qabağa, sonra arxaya sarı itələdilər. Sən demə, təkər daşa ilişmiş, sürücü də özünü itirib sərt tormoz veribmiş. Mikro-avtobusun arxasındakı yük yerinin qapısı taybatay açıldı, meyvə yeşikləri yola töküldü. Ətraf alma ilə dolmuşdu. Cavan oğlan dəhşət içində idi; bu qədər meyvəni təkbaşına necə yığıb yeşiklərə dolduracaq? Bazara hansı üzlə gedəcək? Almaların sahibinə nə cavab verəcək?

Yolda tıxac yarandı, arxadan gələn avtomobillər də durdu. Hamı mənzərəyə baxmaq üçün maşınlardan düşmüşdü. Əvvəlcə bir uşaq əyilib yerdən bir alma götürdü, dişinə vurub şaqqıltı ilə dişlədi. Ardınca başqa bir adam, daha sonra o birisi yerdən alma götürüb yeməyə başladılar. Isti hava hamının dil-dodağını qurutmuşdu. Adamlar alma yeməklə sərinləmək, susuzluqlarını yatırmaq istəyirdilər. Hətta bəziləri almaları ovuclayıb əllərindəki çantaya tökürdülər. Oğlan başa düşdü ki, bir neçə dəqiqədən sonra almalardan əsər-əlamət qalmayacaq. Bir anlıq itirdiyi pulun miqdarını hesabladı, həmin pulla nələr etmək istədiyini göz önünə gətirdi. Sonra öz-özünə dedi: “Əşi, mənə verəcəkləri zəhmət haqqı cəhənnəmə! Mən bu qədər almanın pulunu necə verəcəyəm? Burda neçə ton meyvə var. Bunları yoldan yığa bilməsəm, gərək kənddəki fermerin ziyanını ödəyim. Aman Allah, bu nə işdir düşdüm!” Gözləri qaraldı, başını tutub yerə çökdü.

Elə bu an səs eşitdi: “Ay camaat, Allahdan qorxun! Başqasının malını qəsb etməyin! Bu adam yediyiniz meyvələrin halallığını verməyib. Bu meyvələri yemək sizə haramdır. Özünüzü cəhənnəmə atmayın!” Cavan oğlan gözlərinə inanmadı. Yolboyu mübahisə edib acıladığı ruhanı yolun ortasında durub uca səslə adamlara nəsihət edirdi. Bu ruhani onun əmlakını qoruyurdu, onun haqqını müdafiə edirdi!

Yerdən götürdüyü almanı üstünə sürtüb tozunu alanların, əlindəki almanı dişləmək üçün ağzına aparanların əlləri havada dondu. Bayaqdan hərislik yayılan sifətləri qayğı bürüdü. Bəli, ruhani camaatı inandıra bilmişdi. Indi