i növbəti addımı atmağın vaxtı idi.

Ruhani çiynindən sürüşən əbanı düzəldib sözünə davam etdi: “Bu müsəlmanın köməyə ehtiyacı var. Təkbaşına bu qədər almanı yığa bilməyəcək. Ona kömək etmək bizim müsəlmanlıq borcumuzdur! Savab qazanmaq istəyən irəli gəlsin, yerdən bir alma götürüb bu yeşiyə atsın!”

Hamı bir nəfər kimi əyilib yerdən almaları yığmağa başladı. Bayaq havayı qənimət kimi çantalarına alma yığanlar hamısını yeşiklərin içinə boşaltdılar. Bir neçə dəqiqənin içində yol tərtəmiz oldu. Yeşiklər əvvəlki kimi dolu idi. Onları yenə avtobusun yük yerinə yığdılar. Hərə öz maşınına doğru qayıtdı. Mikro-avtobusun ardınca o biri avtomobillər də yerindən tərpəndi.

Cavan oğlanın bayaqkı lovğalığından əsər-əlamət qalmamışdı. Üzünü ruhaniyə tutub sakit və peşman səslə dedi: “Məni bağışla, qardaş. Indi başa düşdüm ki, sənin işin nə qədər lazımlı