Mikro-avtobusun gənc sürücüsü fit çala-çala yavaşca sükanı döyəcləyirdi. Kefi kök idi. Kənddəki fermerlərdən biri öz bağından yığdığı almaları şəhərə aparıb bazara təhvil verməyi ona tapşırmışdı. Alma dolu yeşiklər səliqə ilə avtobusun arxa hissəsində üst-üstə yığılmışdı.

Maşında xeyli yük vardı, buna görə də oğlan yolda qabağına çıxan çuxurların, daşların üstündən ehtiyatla sürüb keçməyə çalışırdı. Yükü mənzil başına çatdırandan sonra ona yaxşı pul verəcəkdilər. Həmin pulla nələr alacağını bu başdan planlaşdırır, xəyalların içində üzürdü.

Yolüstü kəndlərin birinə dönən cığırda qaraltı gördü. Qaraltı kim idisə, əlini qaldırıb maşın saxlamaq istəyirdi. Qabaqda gedən iki maşın saxlamayıb keçdi. Yaxınlaşdıqca oğlan yolda duranı daha aydın görürdü. Ruhani geyimində, əyni əbalı, başı əmmaməli bir adam idi. Oğlanın əhval-ruhiyyəsi yaxşı olduğu üçün ona yazığı gəldi, maşını saxlayıb soruşdu: “Hara gedirsən, molla əmi?” Ruhani qısaca: “Şəhərə” - dedi. Oğlan da qısaca: “Otur” - söylədi. Ruhani qapını açdı, “bismillah” deyib, sürücünün yanındakı qabaq oturacaqda əyləşdi.

Bir az getdilər. Axırda oğlan darıxdı, “yola nərdivan qoymaq” üçün səssizliyi pozub söhbətə başladı. Özündən danışdı, sürücülük peşəsini təriflədi: “Bəs necə, hamının sürücülərə işi düşür. Yolda qalanları mənzil başına çatdırırsan, yükü olanların yükünü daşıyırsan; həm onlara xeyir olur, həm də sənə”. Yük yerindəki alma yeşiklərinə əli ilə işarə edib dedi: “Bunları aparıb şəhərdə bazara verəcəyəm, pulumu alacağam”.

Sonra üzünü ruhaniyə tutub ərkyana soruşdu: “Sən nə işlə məşğulsan, molla əmi?” Ruhani cavab verdi: “Mənim vəzifəm camaata halal-haramı başa salmaq, din haqqında izahat verməkdir”. Oğlan onu dinləyib istehza ilə dedi: “Ondansa, başqa bir faydalı işlə məşğul olardın. Sənin işinin cəmiyyətə xeyri yoxdur, havayı çörək yeyirsən, qardaş”.

Ruhani ədəb xatirinə susub cavab vermədi. Əslində bu cür sözləri eşitməyə adət etmişdi. Ürəyində Allahdan oğlana hidayət dilədi.

Qəfildən maşın