Qadağan olunmuş xəyalların arxasınca
gedirəm. İçimdə də böyük qışqırmaq
arzusu var: hardasan məni
mənliyimdən qoparan insan? Payız
gəldi, ən çox sevdiyim fəsil… Yoxsa
yenə gəlmiyəcəksən? Elə bil böyük bir dünya müharibəsinin
içindəyəm . Ölmerəm amma hiss edir
ki, sürünürəm. Deyəsən heç
köməyimədə gəlmiyəcəksən?
“ İçimdə, ürəyimdə səni yaşadıram…
Bəlkədə mən sənin içində çoxdan solub məhv olmuşam amma sən günü-
gündən içimdə böyüyürsən”
Ayrılıq insanı elə bil uzun yuxudan
oyadır elə deyilmi? Birdən-birə şoka
düşür insan və çalışır ki özünə təsəlli
versinki, buda keçər, sonra başa düşürsənki bu elə bir yoldur ki uzanır
uzanır heç cür sonu görünmür. Və
bununla ömrüvü bir başa vurursan…
Necə qəribə bir hissdir. Həmin insandan
ayrılsaq belə onu düşünürük heç cür
unuda bilmirik. Düşünürsən ki kiminləsə doldura biləcəksən amma əsl
sevən üçün bu yer həmişə boş
qalacaqdır. Bu yazdıqlarım ürəkdən gəlib sevgilim
bil. Sətir-sətir oxu bu yazını! Bəlkə nə vaxtsa əlinə keçsə bu yazı
oxusun. Bu hissləri başa sala bilmirəm,
başa salsamda bir uşağın danışdığı
nağıl kimi anlayacaq çox insan. Çünki saf insane, əsl sevən insane
yoxdur artıq.… Bəlkədə həqiqətən bu
bir nağıldı, amma yox bu mənim
dünyamdı.Nəisə artıq susuram! Özün yaxşı bilirsən! Bəzən sevən
insanlarda kəkələyir… Danışa bilmir;
yəniki başa düş artıq danışa bilmirəm.
Hər acı çəkdiyimdə yalnız ALLAHA
sığınıram. Hər an, hər yerdə, ürəyimdə…
Yoxsa sənin yoxluğuna dözə bilməzdim bu qədər; Öldürərdim
özümü, Hansı uçurum olur olsun
özümü atardım o uçurumdan inan heç
fərq etməzdi mənim üçün. “ Ürəyin səsi hər şeyi bilir… Sadəcə
çarəsizlikdən susur!” Ürəyimdə necə əzab çəkdiyimi
bilmirsən, ya sənsiz olan günlərə lənət
etdim yada talehimə küsdüm. Ürəyimin
qırılmağının səbəbini heç kimdə axtara
bilmirdim. İçim-içim ağlayırdım, Mən heç
bir vaxt heç tənhalığımı tək qoymadım! Ən çox ona acıqlansamda, Həmişə
mənim yanımda o olub, o məni heç tək
qoymadı… Yatağımın üstündə
tökdüyüm göz