Mən vidalaşmağı belə bacarmıram.
Duyğularımı açıqlamağı da həmçinin.
Hələdə bu son görüş günü olan əlvida
kəlməsi çox acılı gəlir. Əslində heç bu
cür bir son görüşməyə gərək yoxdur.
Amma insanın qanı durmur. Nə var bu son anlarda? Səndən məni xatırlamanı belə
istəmirəm, sadəcə təmizliyini və saflığını
yaşadaq bu sevginin qəlbimizin
dərinliyində. Nə gözəl başlanmışdı.
İkimizdə gənc idik, coşqunluğumuzun
son səhifəsində qanımızın qaynadığı bir anda gördük bir-birimizi, sevdik. Gecələr boyu yuxusuz qaldıq bir-
birimizi düşünməkdən, ən gözəl
həyəcanları, ən gözəl baxışları yaşadıq.
Həmin eşqi yaşadıq, zamanı durdurub
həyatın gözəl anlarını birgə yaşadıq.
İncikliklərin də ən gözəllərini biz yaşadıq. Çünki barışmaqda ayrı bir
zövq verərdi bizə. Sevdik, sevildik. Sevgi əhdi bağladıq əhdə sadiq
qalmayacağımızı bilə-bilə. Günlərcə
aylarca yalnız ikimiz varmış kimi
yaşadıq. Nə yan baxan gözlərə, nə
qarşı çıxan böyüklərə, nə də dost
sözünə aldandıq. Öz atəşimizdə yandıq, ən önəmlisi isə bir-birimizi anladıq. Romantik nəğmələri yaşadıq səninlə
sərin axşamlarda. Ən gözəl çiçəkləri
verdin mənə. Röyalarda belə yalnız
ikimiz var idik. Gerçək sevgini daddıq
bunu səndə bilirsən. Elə isə həminki
duyğular qalmalı deyilmi? Biz birlikdə olmasaq da... gözəl başlayan çox gözəl
yaşanan bu eşqi eyni təmiz duyğularla
bitirməliyik. İndi də ayrılığın ən gözəlini
ən acısını yenə biz yaşayırıq... Nə deyirsən bu da Allahın bir lütfü
deyilmi bizim üçün? Sil göz yaşlarını.
Nədən göz yaşların mənimkilərlə
yarışır? Sən mənim sadiq qocaman
sevgilim deyilsənmi? Səni daim bu cür
xatırlamaq istəyirəm. Artıq sil göz yaşlarını. Hava da qaralmaq üzrədir. Zaman bizim
üçün sanki səhəri açmazdı. Yenə
əvvəlki kimi olmamızı istəyir hər halda.
Demək ki, ayrılmağımızı istəyirsən. Son
olaraq isə kiçik bir istəyim olacaq
səndən. Arxana dönüb gözü yaşlı gözlərin ilə mənə baxma oldumu. Hər
şey burdaca bitsin. Əlvida!...