k içəri girir Elnur maşından düşüb Laləyə baxırdı o yol boyu heç dayanmadan ağlayırdı ürəyi sızlayırdı Elnurun artıq Lalənin anası ilə atasını son mənzilə yola salmaq üçün evdən çıxarmağın vaxtı idi Lalə tabutların yanında dayanıb ağlayırdı onları götürməyə gəlincə Lalə atasının tabutundan yapışır(qışqıraraq):Yoxxxx yoxxx aparmayın o mənim atamdı onu apara bilmərsiz yoxxx aparmayın papa nə olar getməəə məni tək qoymaa yalvarıram aparmayın aparmayın onu...
Laləni kənara cçəmək istəsələrdə o tabutdan möhkəmcə tutmuş buraxmaq istəmirdi məcburəndə olsa ayırılar evdən çıxan səslər insanı dəhşətə gətirirdi artıq tabutu götürürlər Lalə anasınıda apardıqlarını görüb aparanlara mane olmaq istiyirdi onu tutmağa çalışsalarda alınmırdı evin qapısın tutaraq:qoyun yerə mənim anamı atamı aparmayın onları ayırmayın bizdən yalvarıram sizə aparmayınnn...
Ama nə qədər ağlasada artıq heç bir fayda yox idi onu zorlada olsa qapının yanından çəkirlər və tabutları evdən çıxarırlar bir evdən 2 cənazə dəhşətli bir görüntü hamı ağlayır fəryad qoparırdı ama əldən gələn bir şey yox idi Lalə tabutların arxasınca qaçmaq onları saxlamaq istəyirdi ama daha çox dizlərində qüvvət qalmamışdı həyətdən dizi üstə düşərək:Aparmayın getməyin papa,mama məni tək qoymuyun.......
Elnur Lalənin yerə diz çökdüyünü görüncə irəliyə addım ataraq getmək istiyirdiki qohumları Lalənin qoluna girərək içəri aparırlar Lalə artıq özündə deyildi..Elnur bu mənzərəyə dözə bilməyib istər istəməz gözündən yaşlar süzülürde kimsə görməsin deyə arxaya çəkilib gözündən düşən yaşları silir...
Artıq dəfn başa çatmışdı evə baş sağlığına gələnlərin sayı hələdə azalmamışdı Elnur hələdə getməmiş orda idi axşam düşürdü yavaş yavaş evdə isə qohumlar yavaş yavaw dağlışmağa başlamışdılar yalnızca yaxın qohmular və qonşulardan başqa heç kim yox idi Şəlalə sanki evdəkilərin getməyini gözlüyürdü yerdən qalxaraq Lalənin yanına gelir...Lalə başına divara söykəmiş bir yerə baxırdı....Şəlalə ona yaxınlaşaraq qolundan tutur:çıx get bu evdən