uşaqlar yalan
danışmağı özləri üçün örnək
kimi gördükləri atalarından
bilavasitə öryənmiş olurlar.
Və yaxud uşağın anası
qonşudan bir şey borca götürür
və qonşusuna yalandan
üzrxahlıq edir ki, götürdüyü
əşyanı qızının yanında
qaytarmaq istəmir, halbuki qızı
yaxşı bilir ki, onun bu üzrü
yalandır və beləliklə də ana öz
qızına yalan danışmağı öyrədir,
baxmayaraq ki, ananın özü
yalan danışdığını dərk etmir.
Valideyn öz övladına telefona
cavab verməyi və zəng edənə
onun evdə olmadığını
söyləməsini əmr edir, əslində
isə uşağa yalan danışmağı
öyrədir. Beləliklə də uşaq bu cür
pis vərdişlərə yiyələnərək boya
başa çatır.
Valideynin davranışı ilə bağlı
təhlükə budur ki, uşaqlar
valideynlərinin müəyyən bir
səbəbdən və yaxud İslama görə
üzrlü hesab edilən müəyyən
şərtlər altında qalaraq yalan
danışdığını başa düşmürlər və
ona görə də uşaqlar
həyatlarında bütün şərtlər
altında yalan danışmağı
ümumiləşdirirlər. Üstəlik, evdə
hökm sürən son dərəcə sərt
abu-hava və sevgi mühitinin
olmaması, bir şey etdikdə
bağışlamamaq və atanın
anlayışlı olmaması uşaqları
yalan danışmağa