-Ah necə də toxundurucudur. Sənə bura gəlməyə icazə verdiyimi nəsə xatırlamıram.
Onu görəndə sanki nəfəsi kəsilirdi. Boz gözləri ilə onu dondururdu. Dünən baş verdiklərdən sonra necə davranacağını bilmirdi. Ona nifrət etdiyini söyləsə də əslində özünə yalan deyirdi. Çünki, ona əzab vermirdi, onu döymürdü, cızıqlı əllərini gördükdən sonra isə hətta istirahət etməyə icazə vermişdi. Amma....Elizabet sən dəlisən, ağılsız... o, düşməndir.
-Arxamca gəl.
Bir söz demədən Elizabet onun arxasınca getdi. Tanrıya yalvarırdı. Dünənki kimi ona əzab verməcəyinə ümid ediri. Bədəni çox ağrayırdı. Dünənki çırpışmadan sonra hər yeri göyərmişdi.
-Bu mənim itlərimdi. Rulf və Po. Onlara bundan sonra sən qayğı göüstərəcəksən. Ov itlərimdi, rahatlığa öyrəşiblər. Bir tükləri əksik olsa cavabdeh sənsən. – Bu sözləri dedikdən sonra kresloda əyləşib onu izləməyə başladı.
Elizabet itlərə qəribə baxışla baxırdı. İt? Həyatında ən çox qorxduğu heyvan idi. Heyvanları sevirdi, amma itlərdən nədənsə qorxurdu, əsas da belə böyük itlərdən. Onlara necə qayğı göstərmək lazım olduğundan heç bir anlayışı yox idi. İtlər əsəbi halda ona baxıb, quduzlaşırdılar. Amma yerlərindən tərpənmirdilər. Bunları izləyən Ceyms təbəssümünü saxlaya bilmirdi. Çox gülünc görünürdü. Əslində o itlərə qayğı göstərə bilməyəcəyini bilirdi, amma onu belə aciz görmək onu əyləndirirdi. Ceyms səs çıxarmadan ayağa qalxaraq onun arxasında dayandı. İtlərdən birinə gizlincə işarə etdi, elə o an Po yerindən qalxaraq yiyəsinə tərəf qaşdı. Elizabet qorxxudan arxa- arxayaa gedib Ceymsin qucağına düşdü. Ceyms onu tutaraq, gülməyə başladı.
-Ah Elizabet, çox yaramazsan. Görəsən bacardığın bir iş olacaq?
-Mən.. itlərə qulluq etməyi bacarmıram.
-Yaxşı bəs nəyi bacarırsan?
Elizabet ona baxaraq, əsəbi halda nə söyləyəcəyini bilmirdi. Onu təhqir edirdi. Heç nə bacarmadığını, yaramaz olduğunu deyirdi. Amma o, lap işə yaramaz deyildi, bişirməyi, toxumağı və başaqa işləri bacarırdı. Amma bunu...
-Bişirməyi.
-Deməli