görünürdü. Qapının dəstəyini açmaq istəyəndə kilidli olduğunu anladı. Qapıdan uzaqlaşıb əlacsız halda pəncərənin önündə əyləşib ağlamağabaşladı. Məni həmişəlik bu otaqda əsarətdə saxlayacaqlar...Əbədi... Gözlənilmədən qapı açıldı, gözləri onu aldatmırdı, o, idi..
-Yemək gətirin, otaqdan buraxmayın dedim, acından öldürün yox.
-Bu saat cənab, bağışlayın...
-Sus, tərk eliyin otağı yeməyi qapının önündə qoyarsız.
-Baş üstə.
-Neçə yaşın var?
Cavab verə bilmirdi. Nə deyim? Mən neyləyim axı...
-Dilini udmusan? Balaca ilan? Cavab ver , ikinci dəfə soruşmayacam, bəlkə sevimli qarından soruşum? Sənə gör çox yalvarırdı...
-Marqaret xala...
-Deməli danışa bilirsən, cavabını gözləyirəm, məni hövsələdən çıxarma.
-17.
-17? Sənin yaşında qızlar gözəl və təravətli olurlar. Sən isə balaca uşağa bənzəyirsən. Hə Elizabet indi səninlə nə edim?
Qorxudan hara sığınacağını bilmirdi.
-Mənə toxunmayın...
-Toxunmaq? Mənimlə əmrlə danışma balaca qız, yoxsa mehribanlığım qəddarlığımla əvəz olunar. Hələ ki, istirahət elə , ayaq üstə dura bilmirsən qüvvətsiz bir məxluqsan, işə yaramaz, hətta qulluqçu kimi bir faydan olmaz. Sabah gələcəm, bu günki kimi, lal olsan cəzadan qurtula bilməyəcəksən...
-Margaret xala...
***
5-ci bolum.

Balaca ilan... Yaşıl gözlərin o qədər məsumdur ki, amma hayıf ki, bu sadəcə yalançı bir görünüşdür. Bir neçə gündən nigahımız qıyılmalıdı, səni qulluqçu kimi görmək mənə inanılmaz həzz verəcək, mənim bacıma, ailəmə və mənə ömrünün sonuna qədər xidmət edəcəksən. Qəflətən qapı döyüldü.
-Gəlin...
-Cənab, rahiblə danışdıq 2 gündən sonra nigah qıyılacaq.
-Gedə bilərsən, birdəki, o qarını yanıma göndər.
-Baş üstə cənab.
Qapı örtüldü. Qəribədi, niyə bu qızın varlığı haqqında heç kim heç nə bilmir. Bəlkə qarı məni yayındırmaq üçün bunu söylədi? Amma yox, yaşıl gözləri, o gözlər Tomaslar ailəsinin bütün nümayəndərinin başlıca əlamətidir.
-Cənab.
-Keç qarı, səninlə danışmalıyam.
-Cənab, mənim balaca qızım hardadı, yalvarıram,