(1999-cu ildə yaşanan bir hadisə üzərinə...)
Hər şey gözəl olacaqdı. Sən, mən və hayatımız...Xəyallarımız və hədəflərimiz… Səni tanıyıb sevdiyimdən sonra həyatım adına verdiyim sözlər... Hamısı çox gözəl olacaqdı, sən də olsaydın...

Səni tanımaq mənə həyatı tanımaq ki`mi gəldi. Səni tanımaq, səni yaşamaq, birlikdə olmaq hər şeydən gözəl idi. Sonra səninlə bu birliyi ömür boyu davam etdirməyə qərar verdik. Daim xoşbəxt olacağıq və bir gün gəlib ölüm ayırsa belə bir-birimizi unutmayacağıq deyə nigah məmuruna söz verdik.

Hələ üç aydır səninlə eyni evi paylaşırdım. Hələ üç aydır səninlə kitab oxuyur, çay içir və həyata eyni pəncərədən baxırdım. Bəli, hələ üç aydır səni səninlə paylaşır və hələ üç aydır ‘yaşayırdım'.

Xoşbəxt idin... Bunu bilir və görürdüm. Sənin xoşbəxtliyin məni də xoşbəxt edirdi. Səninlə sevginin tilsimini həll etmişdik... Bəli əbədi bir sevginin qaynağının ‘bir-birinə baxmaq' deyil, ‘birlikdə eyni istiqamətə baxmaq' olduğunu anlayırdıq... Sənin ən başdan bəri qalıcı gözəlliklərə olan bağlılığın idi səni mənə sevdirən. Gecən, gündüz həmişə o sevgiylə işıqlanırdı sanki. Dincdik... Və yuvamızın dinclik qaynağı bəlkə də sənin gecələri səssizcə etdiyin o dualar idi.

Ta ki o gecəyə qədər…

Xatırlayarsan o 17 Avqust gününü... Səninlə alverə çıxmış, çox getdikdən sonra dönüşdə ananlara getmişdik. Onların dualarını götürmüşdük ‘iki dünya xoşbəxtliyi' adına... Yoluxucu bir tərəfi vardı xoşbəxtliyin, bizi görənlər də hardasa biz qədər xoşbəxt olurdular. Evə gec dönmüşdük... Yorğun olmamıza baxmayaraq yatmağa çox niyyətimiz yox idi... Sən bir qəhvə etdin və uzun uzun söhbət etdik. Önümüzdəki günlər haqqında, hədəflərimiz adına, niyyətlərimiz adına danışdıq. Ətrafımızdakı insanlara daha çox necə faydamız olar, bildiklərimizi necə daha çox izah edə bilər, bilmədiklərimizi necə daha yaxşı anlaya bilərik deyə düşündük birlikdə... O gecə bir dəfə daha inandım səni tanışca sevdiyimə və bilmənin sevginin başlanğıcı olduğuna...

Saata baxmışdım , 3ə