gəlirdi. "Artıq yatmalıyıq" deyə düşündüm... Sən hər gün bir az oxuduğun baş kitabından bir neçə səhifə oxumaq istədin. Mən isə tam sənə yaxşı gecələr diləmişdim... Elə o an... Ömürümdə ilk dəfə eşitdiyim o uğultu qopdu. Heç bilmədiyim bu uğultu, qorxunc bir yelləndiyə çevrildi. Bu nə idi Allahım... Ştativin üzərindəki stəkanı belə anında yerə atan bu sarsıntı nə idi? Bəli, bunu qəbul etmək lazım idi, bunun adı zəlzələ idi... Gözlərindəki mənanın adı isə qorxu.Tez əlindən tutdum, ayağa qalxıb qapının eşiyinə getdik amma boşuna idi səylərimiz... Yellənti toz buludu halına gəlmişdi. Biz çölə çıxmadan tavan üzərimizə çökmüşdü. Mən sənin üzərinə düşdüm, asılqan isə mənim üzərimə... Və sən acı çəkirdin. Çünki qırılan şüşələr qıçına batır, hətta mən də hərəkət edə bilmir və sənə acı verirdim. Sən o qədər incə ruhlu idin ki, ağlayaraq mənim canımı sıxdığını söyləyirdin. Əgər indi burada olsaydın, əsl belə söyləyərək canımı sıxdığını izah edərdim sənə.

On səkkiz saat bizi fərq etmələrini, fəryadımızı eşitmələrini gözlədik. On səkkiz saat bir-birimizin əllərini tutub bir-birimizə təsəlli verdik. O on səkkiz saatın bir dəqiqəsində mənə " Əgər, ölsəm, səni orada gözləyəcəyəm." dedin. Və on səkkiz saat, kim bilər bəlkə də on səkkiz ölümü gözlədin.

Aradan dörd gün keçmiş idi. Şəhər o şəhər deyildi. Tam fərqli bir məkan olmuşdu. Mən fəlakəti bir az olsun sovuşdurmuşdum. Sən isə pis idin. Həkim, sənin qıçının kəsiləcəyini söylədi. Mən bunu eşidər eşitməz ikinci bir zəlzələlə dünya başıma yıxıldı sandım. Amma sən hələ gülümsəyirdin. Sən necə bir insan idin? Nə dünyaya nə də dünyalığa əhəmiyyət verirdin. Sənin üçün maddənin və itirəcək olduğun bir qıçın heç əhəmiyyəti yox idimi? Hətta həyatda qalmanın belə...

Səkkizinci gün idi... Bir kibrit qutusu kimi yıxılan evlər, evlərin altında qalan canlar, ümidlər.. Qışqırıqlar, "Səsimi eşidən varmı?" lar.. Üsyanlar, səbrlər... Nə qədər hekayələr, möcüzələr və könüllərdə dərin bir fay xətti... Şəhərdə iti bir cəsəd qoxusu və