tabloda möhtəşəm bir əsəri canlandıracaqmış kimi) həzin-həzin havada sallayıb, boşluqda bir dairə çizərək hərəkətlənən əllərinin ahənginə uyğun olaraq pıçıltılı bir səslə dedi:

- Məndə sığar iki cahan mən bu cahana sığmazam.
Gövhəri laməkan mənəm kövnü məkana sığmazam.

Bu misraların anlamını sordum babamdan, yadımda saxlaya bilməyəcəyim qədər, sualıma uzun-uzun cavabı oldu. Ancaq bir şeyi unutmadım, Nəsiminin dərisi soyulmuşdu. Çox kədərlənmişdim... O qədər kədərlənmişdim ki, Leninin bir heykəli vardı, mən də hər zaman o heykələ dırmanmağı sevərdim...Bir daha kədərimdən dırmanmadım o heykələ. O gündən bu günə sevmirəm heykəlləri... Elə o gündən Qara rahibi də anladım, altı nömrəli polatamı da, (öz otağıma altı nömrəli polata deyirdim) kim olacağımı da...
Mən, kədər olmalıydım. Məni tutan sütunun altında qıvrılıb yuxuya getmiş ilanı, öz ritmlərinin dəhşətli səsləri ilə oyada bilən kədər olmalıydım...
Bir neçə il sonra, babamın əllərindən və səsindən, Fizulinin Məcnununu tanıdım, on bir yaşımda. Bu tanışmanın nəticəsinə varmaq üçün bir qız sevdim, məcnun ola bilmədim. Yenə sevdim, yenə ola bilmədim. Heç qızlarda, Leyli ola bilmirdi... Qərara gəldim ki, eşq sözünün anlamını öyrənim. Babamdan soruşdum, dedi: - öyrənmə, səni alar dünyadan...
Bu da yeni bir axtarışa sövq etdi məni. Dünyadan alar... necə alar, hara aparar?
Sən demə eşq bir toxummuş, fəqət düşdüyü yeri bağ-bağata çevrilməyə qoymayan, məlum toxumlardan çox-çox fərqlənən sirli bir toxum... İnsanı oruc tutan ac-yalavac qara çöllər kimi (böyük çöllər) həzzdən, dünyəvi hisslərdən uzaq edən Qara eşq çölü...
On üç yaşımdan etibarən, insanlara qaynayıb qarışmaqda çətinliklərlə üzləşdiyimin fərqinə vardım. Hər gecə yuxularımdan qorxmağa başladım. Hər gecə gündüzlər gördüyüm insanların xəyalı ilə söhbətləşdim və belə gecələrin birində, bir misralıq şeirlə tanış oldum,

- Sizi sevmək kimi günaha batdım...

Bəli, mən kədəri, şeiri, xəlvətiliyi sevmək kimi böyük bir günaha batmışdım...
Və başladım