Mən hələ uşaq idim Allahla danışanda...
4 yaşımda oxumağı, yazmağı öyrəndim. Sonra öyrəndim ki, kitablar var, "Başsız atlı var", Dədə qorqud dastanı var. Sonra Cavidi tanıdım, Hüsey Cavidi. Sonra, 8 yaşımın tamam olmasına az qalmış anamın atası, yəni babam, məni A. P. Çexovla tanış etdi. (oxuduğum bütün kitablar, babamın şəxsi ktabxanasından olub). Nə Çexovun "qara rahib" ini anlamışdım, nə də "altı nömrəli polata"sını. Nə idi bunlar? Əslində uşaq olsam da, içimdə bir qaranlığın olduğunu anlamışdım. Bir də qəribə bir xüsusiyyətim vardı, hamını qorxudan xüsusiyyətim - otağa qapanıb qapını arxadan kilidləmək kimi... Bəlkə də oxuduqlarımı çox düşündüyümdən idi bu.
Oxuduğum kitablar heç də axşamlar anamdan dinlədiyim nağıllara bənzəmirdi.Bir az dodaqaltı gülərdim o nağıllara. Bir az da, anamın mənə layla çalmasına gülümsəyərdim (anam mənə 10 yaşıma qədər özündən quraşdırdığı nağıllar oxuyub, laylalar söyləyib). Anam elə bilirdi ki, onun nağıllarına vurğunluğumdan, onun laylasını sevdiyimdən yaranırdı üzümdəki təbəssüm. Yox, bu anamın düşündüyü kimi deyildi. Əslində mən o təbəssümlə anama demək istəyirdim ki,- mənə nağıllarla, laylalarla sevgi öyrətmə, mənə həqiqəti sevməyi öyrət, həqiqəti...
Mən həqiqəti yalnız babamdan öyrəndim. Bir dəfə, yaşlı-başlı babam, işdən gələn kimi, nənəmdən eşidir ki, onun 8 yaşlı nəvəsi öz otağına qapanıb və qapını yenə də arxadan kilidləyib. Otağımın, baxçaya açılan, heç sevmədiyim geniş pencərələri gündüzlər həmişə açıq olardı. Daim məni düşünən, qayğımı çəkən babam, ərinmədən yorğun olmasına baxmayaraq, ağzına bir loxma çörək daddırmamış, mənə çox güldüyüm və heç bir zaman unuda bilməyəcəyim bir hadisəni yaşatdı. O, cüssəli bədənini hıqqana -hıqqana da olsa, otağımın açıq pəncərəsindən bir az məzəli şəkildə içəri salıb, üzündəki təbəssümlə dinmədən, danışmadan gəlib yanımda əyləşdi. Gözlərimin içinə bir az heyranlıqla, bir az qürürlu bir şəkildə, bir azdan da çox sevgiylə baxan babam, əllərini rəssamlar kimi, (sanki bir az sonra