Başını götürüb qaçarkən özü ilə heç nə götürməmişdi, nə bir damla su, nə də bir xurma. Bulağın olmasını, həqiqi mövcudiyyətini isə göstərən bir nişanə bel yox idi.
Bu yerdə Ölüm labüd idi. Başında dünəndən qopan ağrı saniyəbəsaniyə artırdı, qurumuş dodaqları isə su əvəzinə durmadan, inadla təkrar edirdi.
- Sərap... Sərap, niyə belə etdin? Niyə?
Əslində içində nəhəng bir fəryad var idi və o fəryadı susdurmağa yalnız taqətsizliyinin gücü çatardı. Başını çevirib uzaqlaşmağa çalışdığı istiqamətə gözucu nəzər saldı və gözlərinə inanmadı. Vahə inanılmaz dərəcədə yaxın görünürdü, sanki əl uzatsan çatardı, sanki bir neçə yüz addımlıq məsafədə idi. Dərindən köks ötürdü.
- Sərap, yenə mənimlə oynayırsan...
Hə... Bu, yolçuların əbədi ilğımı idi. Günəş öz şüaları ilə arzuedilən illuiyanı yaratmışdı. Əgər səhranın aldadıcı xasiyyətini bilməsəydi, qaça-qaça o əlçatmaz xoşbəxtliyə doğru yüyürərdi. Amma...
Amma təəssüflər olsun ki, öyrəndikləri, bildikləri qarşısında maneə idi.
Ayrı yolu yox idi: yoluna davam etməli idi.
Hava axşama doğru qaralmaqda idi. Bilirdi ki, günəş qürub etdikdən sonra səhrani soyuq bir külək ağuşuna saracaq, o isə öz tənhalığı ilə baş-başa qalıb soyuqdan deyil gələcəyinə qorxusundan titrəyəcək. Bunu bilirdi və hiss edirdi ki, səhranın öldürücü gücə soyuğu, yandırıcı günəş şüaları susuzluq və içindəki əzablarla əl-ələ verib onun sonuna çatacaq. Bunları bilirdi, amma geri dönmək istəmirdi, qəbul olunmayacaq həqiqətlərlə qarşılaşmaq istəmirdi.
Gecə belə keçirdi...
...
Gecə belə keçmişdi və onun iztirablarına son gətirməmişdi. Nə qədər soyuq olsa da, bu hələ son deyildi. Fikirlərini beynindən qovmaqçün taqətsizliyinə qalib gələrək yenə getməkdə idi.
Bu yol bitəcək deyildi...
Bu yolu bitirəcək olan onun sonu olmalıydı. Son isə hələ tələsmirdi, öz qurbanını damla-damla, tikə-tikə ağuşuna alırdı, qüvvəsini sorurdu, axırıncı saniyəni gecikdirməklə qurbanından alacağı həzzi artırırdı. Səhranın bütün sərtliyi ilə ölüm də burda daha amansız idi.
Labüd