d ölüm onu qorxutmurdu, əksinə dayanmadan irəliləmək istəyirdi ki, qüvvəsinin tükənməsi ilə o mənhus ana daha da yaxın olsun. Dayanmaq, dincini almaq, qurumuş dodaqlarına vurmaq üçün bir damla su aramaq belə istəmirdi.
O, gecə öldürücü soyuq iliklərinə işləsə də, yoluna davam etmişdi. Indi sə günəş yavaş-yavaş yüksəlməkdə idi. Yüngül meh belə əsmirdi. Hava getdikcə isinməkdə, dünənki, iki gün əvvəlki istisini geri qaytarmaqda idi.
Onunçün isə artıq heç bir önəmi qalmamışdı. Yolu mənzil başına çatmaq üçün yox getmək, dayanmamaq, təslim olmamaq xatirinə gedirdi. Çatmaq istədiyi tək mənzil ölümün qara ağuşu idi. Çünki...
Çünki artıq iki gün idi. Iki gün idi ki, beynində o müdhiş anın möhürü ilə yalnız onu düşünürdü. Fikirlərini ondan uzaqlaşdırmaq istədikcə yenə eyni səhnəni yaşayır, eyni sözləri eşidirdi.
Onda yatmışdı, daha doğrusu Sərapın ağuşunda keçirdiyi fırtınalı bir gecədən sonra atlas yorğan-döşəkdə gözlərini yumaraq xumarlanmışdı.
Sərap isə oyaq idi, güzgü qarşısınd uzun, qara saçlarını darayırdı. Qəfildən Sərapın həmişə yanında olan qoca dayəsi içəri girmişdi. Pıçıltı ilə ona nəisə deməyə başlamışdı.
O əvvəlcə öz xoş xəyallarına o qədər dalmışdı ki, heç nə eşitmirdi, amma Sərapın heyrət və qorxu ilə - O??? – deməsi onu diqqət kəsilməyə vadar etmişdi.
Dayə pıçıltı ilə Sərapın adını belə çəkməyə qorxduğu adamın gəlib-çıxdığını və onu görmək istədiyini deyirdi. Sonra isə qəribə bir şey baş vermişdi. İçəri ucaboy, qaraşın, zəhmli sifətindən hökmranlıq tökülən biri girmişdi və onun təəccübünə rəğmən Sərapı bərk-bərk qucaqlamışdı. Bunlar elə sürətlə baş vermişdi ki, heç nə etməmiş, sadəcə yataqda dikəlib onlara baxmışdı. Əsl dəhşət isə onda başlamışdı. Yeni gələn ona ilan gözləri qədər soyuq gözləri ilə baxaraq Sərapı ağuşundan buraxmışdı. Onun sualedici baxışları hesab istəyirdi.
Oysa o, nə baş verdiyini belə bilmirdi.
- Sən kimsən? – sual elə hökmlə verilmişdi ki, cavab vermək lazım idi, amma niyə axı o, tanımadığı birinə kimliyini deməliydi?
Sərap