əllərini həmin adamın qarşısında yalvarırmış kimi açaraq – Xahiş edirəm... – pıçıldadı – mən hər şeyi izah edərəm, amma ona toxunma.
O, hələ də heç nə anlamamışdı, amma Sərapın yalvarışı və yad adamın ona verdiyi sual ona anladırdı ki, burda nə isə düzgün deyil. Ayağa qalxaraq həmin adamın qarşısında durdu və Sərapın əlindən tutdu.
- Mənin kim olmağımın bir önəmi yoxdur, amma sənin onunla bu cür danışmağa haqqın yoxdur. O mənimdir!
Qarşısındakı isə qəhqəhə çəkdi
- Ha... Ha... Ha... Burda hər şey mənimdir. Mənim dediyin qadın da həmçinin. Sərap, get buradan! – Sərap ani bir tərəddüdlə bir anlıq duruxdu, amma onun təəccüblü baxışları altında kirimişcə əlini çəkib çadırdan tələsik çıxdı. – Sən, – yad adamın uzun barmaqları onun sinəsinə tuşlandı – Sən o qadınçün yalnız müvəqqəti əyləncə olmusan! Vəssalam! Onlarca məşuqdan sadəcə biri. Başqalarından fərqin bir azca çox yaşamanda olub. O qədər. O, sənə mərhəmət etmişdi, mən- onun sahibi də edirəm. Get! – o, yerindən tərpənmək istəməmişdi və göy gurultusuna bənzəyən bir səs onu etməli olduğuna məcbur etmişdi – Cəhənnəm ol burdan!
Getmək lazım idi.. Onu aldadan qadının olduğu yerdən uzaq olmaq lazım idi. Elə o düşüncələrlə də çadırı və vahəni başıalovlu, yolda nə edəcəyi haqqında düşünmədən tərk etmişdi, yola çıxmışdı.
Indisə ölümünün son qoyacağı o yolla məqsədsiz, filansız irəliləyirdi.
Sərapa rast gəlmədən öncə - daha doğrusu bir karvanla irəliləyərkən ilğıma aldanaraq az qala ölümünün ağuşuna düşməsindən öncə həyatda nə üçün yaşadığının fərqinə varmayı heç düşünməmişdi. Sərapın ağuşunda keçirdiyi 3 ay onu inandırmışdı ki, bütün ömrünü yalnız bu xoşbəxtlikçün yaşayıbmış. Sanki həyatın bitməz yollarını yalnız Sərapçün keçibmiş. Sərap onu susuzluq və taqətsizlikdən az qala öldüyü bir vaxtda tapmışdı. Onu xilas etmiş, ona sevgisini vermişdi. Hamısı yalan imiş...
Hər şey hərdəmxəyal qadının sevgi oyunundan ibarət imiş...
Gözləri qarşısında rəngli dairəciklər oynamağa başlamışdı. Bu ona tanış idi. O demək idi ki,