, huşunu itirib hallusinasiyalı bir yuxuya dalmasına az qalıb.
Artıq düşüncəsindəki əvvəlki aydınlıq geri çəkilirdi. Əvvəlcə çalışırdı ki, Sərapla keçən 3 ay haqqında düşünməsin. Indisə düşüncələrinə müqavimət göstərməkçün taqəti yox idi. Şüur iradəyə tabe olmaqdan tam mənası ilə imtina edirdi. Ona hakim olan ən xoş anlar, xatirələr idi.

Heç özü də bilmədi nə vaxt dizləri üstünə çökdü. Günəşin şüaları beyninə təsir edirdi. Gözlərini yumdu. Qəflətən kipriklərini sərin bir meh oxşadı. Gözlərini qıyıb başını qaldırdı və səmaya baxdı. Günəşdə qeyri-adi bir solğunluq var idi, sanki o da nəyinsə, ya kiminsə həsrətini çəkirdi.
Gözlərini yenidən yumdu. Əslində dayandığı vəziyyətdə narahat olmalıydı, amma özünü elə rahat hiss edirdi ki, sanki qov kimi yüngül idi, əsən mehə qoşulub hara gəldi gedə bilərdi. Gözləri qarşısında canlanan yalnız bir mənzərə idi.
Oturmuşdu, Sərap qucağında, qolları arasında. Qara saçları dalğa-dalğa ikisinin çiyinlərinə tökülmüşdü. Bu gözəlin ona məxsus olmasına inanmayaraq, onu incitməkdən qorxurmuş kimi vücudunu əlləri ilə ehmalca oxşayırdı. Qara saçlar arxasında gizlənmiş ağ dəriyə dodaqları ilə təmas edirdi. Bu təmasdan doğan, ayrılmaz bir tamlığa çevrilmiş iki bədəni titrədən həzzdən qorxurdu da.
O an yaddaşına elə yazılmışdı ki, heç nə silməyə qadir deyildi. Elə oanın xəyalı ilə də huşunu itirdi. Bədəni cansız imiş kimi sarı qumların üstündə düşdü qaldı.
O an səmada qeyri-adi dəyişikliklər baş verməkdə idi. Qara bir kölgə günəşin qarşısını tutmağa başlamışdı. Ayın bədrlənməsindən sonra 14 gün ərzində onun nəzilməsinə doğru gedən proses burda günəşlə inanılmaz bir sürətlə baş verirdi. Əvvəlcə bütöv görünən sarı dairənin indi yalnız yarısı görünürdü və səhraya gündüz vaxtına xas olmayan sərinlik çökmüşdü.
Onun isə bunlardan xəbəri yox idi.
O, heç təxmin edə bilməzdi ki, səhrada günəşin hakimiyyətinə nə isə mane ola bilər. O, bilə bilməzdi ki, bu hakimiyyətin müvəqqəti duruşu nələri dəyişməyə qadirdi. O, ağlına belə gətirə bilməzdi