Gündüz məşəlinin yandırıcı şüaları altında bir yolçu qətedilməz bir yolu keçməyə, mənzil başına çatmağa çalışırdı. Istədiyi ətrafında gördüyü sarı qum ənginliyinin sonuna çatmaq, arxasındakı münbit torpaqlardan, bununla onların sakinlərindən uzaqlaşmaq idi. Qarşıda nə var idi bir önəmi yox idi. Təki əvvəlki insanlar, əvvəlki yerlər olmayaydı.
Istədiyi onu tanımayan adamların, indiyədək görmədiyi yerlərin olduğu bir mənzilə çatmaq idi
Bilirdi ki, səhra əngin, ucsuz-bucaqsızdı, mənzil uzaqdı, günəşin şüaları acımasızdı, özü isə yorğundu. Bilirdi ki, bütün qüvvəsi geridə qoymağa çalışaraq yanından baş götürüb qaçdığı, gözləri gecələr qədər qara gözəlin yanında qalıb. Bilirdi ki, bu dəqiqə onu irəli aparan yalnız və yalnız inadıdı. Göstərmək istəyir ki, o gözlərin cazibəsi qarşısında məğlub olmayıb.

Ürəyinin bir parçası onu geri qayıtmağa çağırırdı, amma iradəsinin gücü daha təsirli idi və ayaqlar inadla irəli, irəli, irəli addımlayırdı. Yol getdiyi gün yarm ona əbədiyyət qədər uzun görünürdü. Hələ gün yarım əvvəl yaşıllıqlı bir vadinin ortasında ucalan mavi çadırda günlərini bitməz bir həzz içərisində yaşayırdı. Gecəsi o gözəlin qara gözləri, saçları, gündüzü ağappaq dərisi, günəşi gül üzü idi. Bir ilahə kimi ona, onun gözəlliyinə səcdə, ibadət eləyirdi. Hər təmasında qara saçlar şəlalə təki axıb tökülür, dəli bir axımla öz düzümünü dəyişirdi. Qara gözlər gözlərinə sonsuz pərəstiş, sevgi ilə baxırdılar. Könlündən o baxışları bulaq kimi içmək keçirdi. Bədəninə hər toxunuşunda ağappaq dəri uçunur, titrəyir, onun qaraşın dərisinə doğru can atırdı. O balaca məxluqun qarşısında bütün vücudu, ruhu birər titrəyişə çevrilirdi. Gün yarım əvvələ qədər belə idi. Sonra isə hər şey dəyişdi. O dəyişimi xatırlayanda yumruqları özündən ixtiyarsız düyümlənir, qaşları çatılırdı, addımlarını daha yeyin-yeyin atırdı. O yerdən – bir zaman xoşbəxtliyini tapdığını sandığı vadidən daha tez uzaqlaşmaq istəyirdi.
Qaçmaq, qaçmaq, qaçmaq lazım idi.
Bu arada buralarda bir quyu olmalıydı.