. Sağol, canım. Bəxtiyar: Sağol, Elina gecən xeyrə. Şirin yuxular.

4-cü gün. Həqiqət ağrısı.
Qız: Salam canım. Bəxtiyar: Salam xoş gəldin necəsən?
Qız: Sağol yaxşıyamş Sən necəsən? Oğlan: Mən əla.
Qız: Nə əcəb əla? Bəxtiyar nə deyəcəyini fikirləşdi… axı əsl həqiqəti ona açıb deyə bilməzdi. Deyə bilməzdi ki 1 ildi realda sevdiyi qız virtualda ona bu qədər yaxındır. Yenə də yalan dedi.
Oğlan: Nə bilim daha başım ağrımır. Həm də ki daha sən varsan.
Qız: Nə mən? Harda mən varam?
Oğlan: Hələ dəqiq aydınlaşdırmamışam. Amma hələ ki ən azından mənimlə bax virtualdasan. Mən buna çox sevinirəm. Qız: Hmm çox sağol. 13 dəqiqəlik süküt. Oğlan: Niyə susursan Elina? Qız: Nə bilim. Bezmişəm. Oğlan: Nədən? Kimdən? Danış görüm nə olub axı? Qız: Hər kəsdən hər şeydən insanlardan bütün cəmiyyətdən. İnsanlar elə laqeydləşiblər ki bir-birlərinə. Elə vəhşiləşiblər ki çöl heyvanları onların yanında heç nədir. O gün metroda 1 nəfər gördüm. 4 nəfər birləşib döyürdü onu dib tərəfdə. Amma heç birisi kömək etmədi hamısı vəhşidir... İnsanlardan bezmişəm. Hamısı yalançıdır. Bezmişəm. Hər gün 1 yerdə müharibə başlayır. Hər gün minlərlə körpə öldürülür. Nə vaxt olacaq bütün dünyada sülh? Nə vaxt bitəcək qırğınlar müharibələr qətllər yalanlar aldatmalar? Oğlan: Bilmirəm Elina. Amma heçnə əbədi deyil. Hər şeyin 1 sonu var və dözmək lazımdır. Mübarizə aparmaq lazımdır. Qız: Hə...mübarizə. Onsuz da ondan başqa nə verirlər ki bizə. Yaxşı mən gedim yatım. Yorğunam. Gecən xeyrə....
Oğlan: Xeyrə qarşı. Şirin yuxular bidənəm.

5ci gun.... Narahatliq
Qız: Salam. Burdasan? uff hardasan e... Sən yoxsan bura elə darıxdırıcıdır ki. Sənə elə bağlandım ki bu 4 gündə. Deyəsən gəlməyəcəksən. Yaxşı mən çıxdım. Öpürəm səni sağol.

6-cı gün. Tənhalıq. Qız: Salam. Nə olub axı sənə? Heç olmasa arada girəndə cavab yazda. Bəxtiyar sən yaxşısan? Heç olmasa yaz ki yaxşıyam. Narahat oluram axı..uf... nəisə. Getdim sağol.

7-ci gün. Üsyan. Qız: Salam bircə demə ki yoxsan burda... ey mən darıxıram axı...