Bu həyatda mənə rast gələn ən gözəl, ən şirin, ən mükəmməl biri idin sən. Sən mənim həvəsim idin, məni həyata, Allaha bağlayan kəs idin. Elə çətin anımda gəldin ki, yanıma mənə hər şeyi unutdurdun. Amma indi məni təkrar o hala salırsan. Kaş ki, açıq-açıq hər şeyi söyləsəydin mənə, sevmirsənsə sevmirəm desəydin, sevirdinsə belə sevdiyini tam mənasıyla göstərsəydin. .Gah Sevirəm gah Sevmirəm deyib mənə acı verməsəydin. .Son dəfə danışanda sənə hələ həyatım deyirdim, həyatım deme dedin yenə.
Olsun,sen yene de menim heyatimsan,olmayan heyatm...Arxamdan üzülme ,onsuz da kədərlənməzsən amma nəysə. Bu həyatdaykən dəyərimi bilmədin bəlkə də. Bəlkə də məni mənim səni sevdiyim qədər ciddiyə almadın. Niyə? Səbəb? O qədər xəyalımız varkən, mən səni o qədər çox sevərkən sən sənin üçün hər şeyi gözə alan birinə heçmi dəyər vermədin? ? Niyə etdin bunu mənə?..
Sənə deyəcək sözüm yox mən heç bir zaman sənə layiq bir sevgili ola bilmədim yəqin. Səni həmişə üzdüm yəqin...Amma məni kimsənin anlamadığı kimi sən də anlamadın heç bir zaman. Unutdun onsuz da məni. Həm də o qədər ətrafın varkən mən kiməmki ...Səndən bir tək istəyim var, Heç olmasa məndən sonrakını üzmə, heç olmasa ona yaxşı davran, heç olmasa ona göstər sevgini, dostlarım heç bir zaman mənim yanımda olmadı. Aşkım var yanımda deyirdim, sənə güvənmişdim. Bu son 1 ildir həyatım o qədər mərhəmətsiz, o qədər iyrənc, o qədər darıxdırıcı, sıxıcı, o qədər boğucu keçdi ki, ağılıma hər cür şey gəldi. Mən həyatım boyunca heç bu ilki qədər ağlamamış, bu qədər tək qalmamışdım. Məni sevən biri var var desəm də sən yoxmuşsan, keçiciymiş sənin sevgin, etdiyin andlar həmişə yalanmış, sən də hər kəs kimi aldatmısan məni, sən də yalan danışmısan mənə, ən çox güvəndiyim sən idin. Sən mənim msn-də yazılarımı sevdin, səni güldürməmi sevdin, sənin canın sıxıldığında çətinlik keçirdiyim üçün sevdin.
Mən deyil msn-də yazdıqlarım xoşuna gəlirdi, nə üzümü, nə tipimi, nə də varlığımı sevdin. Halbuki mən sənin könlünü sevdim, həmişə xoşbəxt