Bu da ürəyimin mənə ünvanladığı məktub. Doğrusu gözləyirdim, çünkü ürəyimə yazdığım məktubda bəzən yersiz olaraq onu qınayır, çəkdiklərimdə onu günahkar bilirdim. Özümü elə aparırdım ki, bütün ağrılarıma, həyata keçməyən arzularıma səbəb ürəyimin başında yer verdiyim ürəyimdir. Lakin mən, “ürəyimsən, ürəyim!” deyibdə onu başa düşdüyümü, təqdir etdiyimi də qələmə almışdım. Ürəyimin mənimlə barışmadığı anlarda var, yaxşısı budur Ürəyimin mənə yazdığı məktubu oxucularımızın nəzərinə çatdırım.
“Salam, mənim sahibim. Necəsən deyə soruşmayacam, çünkü sənin necə olmağın həm də mənimlə bağlıdır. Mənəm səni tanıdan, görünməsəm, sinəndə çırpınmağımı səndən başqa bəzən heç kəs belə hiss etməsədə. Az eşitməmisən ki sənin haqqında deyiblər, “sağ olsun, nə gözəl ürək sahibidir”, “bunu ancaq geniş ürəyi olanlar edə bilər”, “ürəkli adamdır” və sair. Sadalamaqla vaxt apararam. Özün bunları yaxşı bilirsən. Olub ki, sönə ünvanlanaraq mənim ünvanıma xoş sözlər deyiləndə sinən mənə darlıq edib, yer tapa bilməmişəm özümə. Çırpınmışam eləcə, minnətdarlıq hisslərini büruzə verməmisən, amma bir dəfə də olsun əlini sinənin üstünə qoyub, sağ ol səni ürəyim deməmisən. Mən naşükür deyiləm, sonradan bu haqda fikirləşmisən, amma vaxtında deyilməyən təşəkkür, çox vaxt zamanında açmayan çiçək kimi olur və solur.bəzən tənha gecələrdə həyatında olanları və olacaqları içimdə keçirtmisən. məcbur etmisən öncəgörənlik edəm; görəsən nə olacaq, nələr yaşanacaq, nələr baş verəcək? Proqnozlar vermişəm, doğru olmayanda məni qınamısan. Azmı demisən “İçinə azar belə ürəyin”, “ürəyim daş olaydı gərək”... o qədər qınanmışam ki...Bir dəfədə olsun səni yarı yolda qoymadım, qısıldım sinənin bir küncünə və döyündüm özümçün...
Bilirəm, bilirsən ürəyin nə qədər işi olduğunu. Gün ərzində yoxe, ömrün boyu döyünür, qanı damarlardan dolandırır, sənin əvəzinə fikirləşir, səni başa düşür, sənin beyinində dolaşdırdıqlarını içindən keçirir, səni dəstəkləmək istəyir. Çox qınaqlar eşitmişdim, ama belə məktubu ilk dəfə idi