yazırdın və mən də cavab yazmaq mıcburiyyətində qaldım.
Məni dünyaya gəlişi gündən sinəsində saxlayan, ağı qaradan seçmədiyi körpəlik çağlarında sayəmdə nəfəs alan, yaşayan, böyüyən sahibim, bilirsən ki mənim əsas işim döyünməkdir. O qədər döyünmüşəm ki, sinəni döyənək etmişəm, amma yorulmamışam, mən başa düşməyin mənim yorulmamağımdır. Çox olub ki, mən sakkitcə döyünməklə məşğul olmuşam. Ətrafdakı ssəs-küy, söz-söhbət başını ağrıdıb, səni bezdirib. Sənin bu halına mən sıxılmışam. Mən xaricə nüfuz edə bilmədiyimdən. sinə-qəfəsdə gərgin vəziyyətdə döyünməlkə kifayətlənmişəm. sən mənə nə göndərmisən, nə də məni “işarələmisən”, onu düşünüb, onunla qidalanmışam.

Amma sən bəzən mənə heç qulaq asmamısan. Yadımdadır, bir dəfə sənə hökm edib, ilk baxışdan birini sev dedim. Razılaşmadın, qınadın məni. “mentalitetdən, abır-həyadan bəhs etdin. Amma bir neçə gün qabaq azad fikirli qadın haqda məni düşüncələrə qərq etmişdin və mən sənin azadlığını sənə başa salmaq istəyirdim. Istəyirdim ki biləsəsən, azad qadın sevə və bu seginin gerçək olması üçün ilk addım ata da bilər...
Hə, bu da düzdü ki bəzən səni unutmuşam, xəyal qanadlarında səndən qat-qat uzaqlara uçmuşam. Amma birdə onda ayılmışam ki elə sənin içindəyəm. İçində ərimişəm, yanmısam, tüstümün ərşə bülənd olmasına imkan verməmisən. səni də qovurub yandırmışam. Mənim unutqanlığım çox vaxt aparmaz, yoxsa, Allaha acıq gələr... Sənin vücudunun zirvəsində oturmuş başının içindəki beyninlə mənim aramda mübahisələr düşür. Vallah bu da sevgidəndir. Hər ikimiz səni çox sevirik, amma nə edək i yola getmirik. Səni paylaşmaq mümkünsüdü, Sahibim. Mənimlə başını barışdır. Başa sal bizi ki bizim birimiz olmasaq sən bütöv olmazsan, həm də Allah eləməmiş olar ki heç olmazsan.
Mən nəfsin qulu olmadım, içimdə keçirdiklərini saf-çürük etdim, təmizini beyninə, dilinə “yola saldım”. Olub ki, halın pərişan olub, nisgilini, gileyini yükləmisən mənə. Amma dözməmisən, hıçqırmısan, ağlamısan... səni müşahidə edənlər, ağla ürəyini