həyat
yoldaşımın palatasının nömrəsi
oldu.
Lakin mənə məsləhət üçün onun
doğuşunu qəbul edən həkimlə
görüşməyi tövsiyyə etdilər.
Mən yenə istehza ilə “əşi, nə
həkim, mənə ancaq uşağım
lazımdı”, - dedim. Cavabımda isə
“elədir, lakin hər şeydən əvvəl
mütləq həkimlə görüşməlisiniz”, -
eşitdim.
Həkim xanımın yanına getdim. O
dedi ki, doğuş agır keçib, uşağın
gözləri formasını (ölçüsünü)
dəyişib. Ona görə də mən
övladımın kor qalacağı ilə
barışmalıyam.
Əllərimi başıma vurub yerə
oturdum. Ələ saldığım, badalaq
verib yıxdığım, camaatın da buna
böyük zövqlə güldüyü həmin kor
dilənçi gözlərim önünə gəldi.
Subhan Allah! Bu nədir? Gözə göz?
Dinməzcə oturmuşdum...
Sonradan yoldaşım və uşağım
yadıma düşdü. Həkimə təşəkkür
edib xanımımı ziyarət etməyi
xahiş etdim. Yoldaşım ruhdan
düşməmişdi, nə də mənim kimi
qəm-qüssə içində deyildi. Allahın
ona yetirdiyindən razı idi, Ona
həmd edirdi. Mənə “bəlkə də bu,
sənə başqalarını ələ salmayasan,
onları məsxərəyə qoymayasan
deyə bir xəbərdarlıqdır”, - dedi.
O, həmişə təkrar edərdi: “Adamları
ələ salma”.
Tezliklə onları xəstəxanadan
buraxdılar və oğlum Səlim artıq
bizimlə idi.
Əslində isə oğlumun yanımda
olub-olmamağını hiss etmirdim.
Onun ağlamağı dözülməz olanda
isə, boyük otağa keçib qapını bərk
bağlayırdım ki, rahat yatım.
Yoldaşım isə əksinə, özünü tam
ona həsr etmişdi, onu çox sevirdi.
Ondan imtina etmirdim, xeyr,
sadəcə, özümü onu sevməyə
məcbur edə bilmirdim.
Səlim böyüyürdü, iməkləməyə
başlamışdı. 1 yaşında isə artıq
gəzirdi. Onda biz onun axsadığını
gördük. Bu məni daha da
kədərləndirdi.
Səlimdən sonra yoldaşım Öməri və
Xalidi dünyaya gətirdi. İllər ötürdü.
Səlim böyüyürdü. Qardaşları da
böyüyürdü.
Evdə oturmağı sevmirdim.
Vaxtımın çoxunu dostlarımın
əhatəsində keçirirdim. Əslində isə
onların əlində bir oyuncağa
çevrildiyimdən xəbərim yox idi.
Demək olar ki, onları əyləndirən
bir təlxək idim.
Həyat yoldaşım isə, hələ mənim
düzələcəyimə ümid edirdi. Məni
hər