r zaman haqq yoluna dəvət
edirdi. Mənim yüngül
hərəkətlərimə qəzəblənmirdi,
sadəcə yazığı gəlirdi.
Səlimə qarşı etinasızlığım, o biri
oğlanlarıma isə diqqət
göstərməyim yoldaşımı çox
kədərləndirirdi.
Səlim böyüdü, onunla bir yerdə
əziyyətləri də böyüdü...
Yoldaşım onu korlar məktəbinin
birinə qoymaq istəyəndə mən
etiraz etmədim. İllərin necə
ötdüyünü heç hiss etmirdim. Hər
gün iş, yatmaq, yemək,
məsxərələr...
Cümə günlərinin birində...
Saat 11:00-da yuxudan ayıldım.
Mənim üçün o qədər də gec vaxt
deyildi. Həmin gün bir toya dəvətli
idim. Yerimdən qalxdım, geyinib-
kecindim, ətirləndim və evdən
çıxmağa hazırlaşırdım ki... Boyük
otaqda Səlimin hönkürtü və ağır-
ağır ağlamağı diqqətimi cəlb etdi.
Bu, mənim ötən 10 ildə ona
yetirdiyim birinci fikir, diqqət idi.
Adətən onu anası sakitləşdirər,
mən isə onun ağlamağını
otağımın bağlı qapıları arxasından
eşidərdim.
Dayandım. Ona yaxınlaşıb
soruşdum:
- Səlim, niyə ağlayirsan?
Səsimi eşidən kimi ağlamağını
kəsdi. Hiss etdi ki, haradasa
yaxındayam və onu görürəm.
Balaca əllərini nəsə axtarırmış kimi
hərəkət etdirməyə başladı. Başa
düşdüm ki, məndən aralanmaq
istəyir... Sanki mən özgəsiyəm...
Mənə dedi:
- İndi gözünə sataşıram? Bu 10 ili
harada idin?
Və ayaqları dolaşa-dolaşa otağına
getdi. Yerimdə donub qalmışdım.
Xəcalət çəkə-çəkə onun ardınca
getdim. Əvvəlcə mənimlə
danışmaq istəmirdi. Lakin onunla
bir az qayğı ilə, diqqətlə söhbət
edəndən sonra mənə ağlamağının
səbəbini – faciəsini açıqladı.
Həmin gün cümə idi. Qardaşı
Ömər isə onu məscidə aparmalı
idi. Səlim qorxurdu ki, birdən
cüməyə gecikər və qabaq səflərdə
yer tapa bilməz. O, qardaşını,
anasını səsləyib, lakin heç kəs ona
cavab verməyib deyə oturub
ağlayırmış. Onun kor gözlərindən
axan yaş yanaqları ilə süzülürdü.
Bilmədim uşağa nə deyəm. Başını
sinəmə sıxıb soruşdum:
- Buna görəmi ağlayırsan, Səlim?
- Hə.
Dostlarım və toy həmin an
yadımdan çıxdı:
- Kefini pozma, oğlum, heç bilirsən
səni bu gün