məscidə kim
aparacaq?
- Məncə, Ömər, amma o həmişə
gecikir.
- Xeyr, bu gün səni məscidə özüm
aparacağam.
Səlim təəccübləndi. Uşaq fikirləşdi
ki, yəqin onu ələ salıram və yenə
yanaqlarından gözünün yaşı
töküldü. Onun göz yaşlarını silib
balaca əlini yavaşca ovcuma
sıxdım.
Onu maşınla aparmaq istəyirdim.
Lakin Səlim məscidin uzaqda
olmadığını söyləyərək piyada
getməmizi istədi. Axırıncı dəfə
məscidə getməyim yadıma
gəlmirdi. Amma birinci dəfə idi ki,
həyəcan içindəydim. Keçirdiyim
laqeyd və faydasız həyatım üçün
çox pərişan idim.
Məscid ibadət edənlərlə dolu idi.
Buna baxmayaraq, Səlim üçün 1-ci
səfdə yer tapa bildim. Xütbəyə
qulaq asdıq. Sonra o, mənim
yanımda namaz qıldı, daha
doğrusu, mən onun yanında
namaz qıldım. Namazdan sonra
Səlim ona Qur`ani-Kərimi verməmi
istədi. Heyrətləndim: Kor uşaq
Qur`anı necə oxuya bilər? Onun
xahişini mənasız hesab etsəm də,
sözünü yerə salmaqla onu
incitməkdən qorxdum və Qur`anı
götürüb ona verdim.
Məndən ər-Kəhf (Mağara) surəsini
açmağı xahiş etdi. Qur`anı açdım,
xeyli vərəqləyəndən, mündəricata
baxandan sonra surəni tapıb ona
verdim. Məndən kitabı alib
qarşısına qoydu və oxumağa
başladı. Soyuq tər məni basdı –
gözləri görməyə-görməyə!.. Aman
Allah! O, surəni mükəmməl
öyrənmişdi!
Bərk utandım və mən də Qur`anı
götürüb oxumağa başladım. Hər
səhifəni oxuduqca Allahdan
bağışlanma diləyirdim və dua
edirdim ki, məni haqq yola
yönəltsin. Yalvarmağa başım elə
qarışmışdı ki, uşaq kimi
ağladığımdan xəbərim yox idi.
Camaatın bəzisi məsciddə qalıb
nafilə namazlarına və digər
ibadətlərinə davam edirdilər.
Onlardan utanaraq içimdə
alovlanan həyəcanı söndürmək
istədim. Amma hisslərim mənə
üstün gəlirdi və yanaqlarımdakı
göz yaşlarımı silən balaca uşaq
əlindən başqa heç nə hiss edə
bilmirdim... Bu, Səlim idi. Onu
bağrıma basıb daha da
hönkürdüm. Sonra onun üzünə
baxdım:
- Oğlum, sən kor deyilsən. Kor
mənəm, mən! Məni cəhənnəmə
doğru sürükləyən əxlaqsızlığımı
görmürdüm.
Evə