ə qayıdanda yoldaşımın Səlimə
görə həyəcan keçirdiyini gördüm.
Amma bizi bir yerdə məsciddən
döndüyümüzü görəndə onun
narahatlıq hissi sevinc hissi ilə
əvəzləndi.
O gündən bəri məsciddə bir
namaz da olsun buraxmıram.
Bütün aşnalarımla əlaqələri
üzdüm. Əvəzində məsciddə yeni
dostlar qazandım. Onlardan çox
şeyi öyrəndim, imanın tamını hiss
etdim. Dünyanın məndən
gizlətdiklərini mənə söylədilər.
Onlarla birgə vaxt keçirməyə,
Qur`an oxumağa, ibadət və Allahı
zikr etməyə daha çox çalışırdım.
Ayda bir neçə dəfə Qur`anı xətm
edirdim. Dilim ən çox Allahı zikr
edirdi ki, bəlkə O, etdiyim
günahlarımı və səhvlərimi
bağışladı... Ailəmi daha çox
sevməyə və onlarla daha çox vaxt
keçirməyə başladım.
Həyat yoldaşım daha mənim
fikrimi çəkmirdi, o, xoşbəxt idi.
Oğlum Səlimin üzünü isə
təbəssüm tərk etmirdi. Mənə
verdiyi nemətlərə görə Allaha
həmd edirdim.
Bir dəfə mənim yeni dostlarım
ucqar bir kəndə çağırışa gedəsi
oldular.
Mən də səfərə hazirlaşdım,
Allahdan xeyir dilədim və həyat
yoldaşımla məsləhətləşdim.
Fikirləşirdim ki, o, buna razı
olmayacaq, amma əksinə alındı.
Buna çox sevindim, özümü
xoşbəxt hiss edirdim. Əvvəllər,
əxlaqsız həyat tərzi sürəndə,
onunla bir iş barədə heç
məsləhətləşmirdim də. Sonra
Səlimə tərəf yönəlib ona səfərə
çıxdığımı söylədim. O məni bərk-
bərk qucaqlayıb sağollaşdı.
Üç ay yarım ailəmdən ayrı
düşdüm. Hər dəfə imkan düşəndə
evə zəng edir, yoldaşımın və
uşaqlarımın səslərini eşidirdim.
Onlar üçün darıxırdım. Səlim üçün
isə necə darıxırdım? Sözlə deyə
bilmirəm. Onu evdə tapa bilmirdim
ki, səsini eşidim – gah məktəbdə
idi, gah da məsciddə. Həyat
yoldaşıma Səlim üçün nə qədər
darıxdığımı deyəndə o, gülür və
sevinirdi. Lakin axırıncı dəfə
onunla danışanda, səsi məni
narahat etdi. O, həmişəki kimi şən
idi, amma mən onun qəhqəhəli
gülüşünü eşitmədim. Səsi
dəyişmişdi. Ona dedim: “Səlimə
məndən salam çatdır”. O da “inşa
Allah”, - deyib susdu.
Sonra mən evə döndüm. Qapını
döydüm. Gözləyirdim ki,