yoldaşım birinci uşağı dünyaya
gətirəndə mənim heç otuz yaşım
da yox idi. O gecəni heç vaxt
unuda bilmirəm. Boş danışıqlarla,
qeybətlə və ədəbsizliklə keçmiş
yuxusuz bir gecə... Mən, əsasən
nağılbaz idim və başqaları barədə
danışıb camaatı güldürürdüm.
Onlar da uğunub gedirdilər, sanki
ocağa neft atırdılar... Mənim qeyri-
adi “talantım” var idi – camaatı
məsxərəyə qoyub onları ələ
salırdım. Hər hansı bir adamı
səsindən tutmuş tələffüzünə kimi
parodiya edə bilirdim... Hətta yaxın
dostlarım da mənim
istehzalarımdan yaxa qurtara
bilmirdilər. Gülüş obyektinə
çevrilməmək üçün bəziləri
məndən aralı gəzməyə
başlamışdılar.
Elə həmin gecə mən bazarda ələ
saldığım kor bir dilənçi barədə
danışırdım. Günorta bazarda
olarkən, mən ona badalaq
vermişdim, o da kontaycasına
yıxılmişdı. Ətrafdakılar isə onun
yıxılmağına gülməkdən birtəhər
olmuşdular, onlara ləzzət etmişdi.
Adətim üzrə evə yenə gec
gəlmişdim. Xanımım məni
gözləyirdi. O, hamilə idi və azad
olmağının vaxtı azalmışdı. Titrək
səslə soruşdu:
- Rəşid, harda idin?
Mən də istehza ilə:
- Marsda idim. Özüm ağılda
olanlarla bir yerdə.
O, çox zəif görünürdü. Danışanda
göz yaşları onu boğurdu:
- Rəşid, bərk xəstələnmişəm.
Təsəvvürünə də gətirə bilməzsən
necə... Vaxt da çatıb, uşaq hər an
dünyaya gələ bilər...
Dodaqlarını sıxdı. Göz yaşları isə
məcrasından çıxan çay kimi
yanaqlarından axırdı. Başa
düşdüm ki, o, dünyaya uşaq
gətirməlidir, mən isə daha ciddi
olmalıydım, daha çox ona vaxt
ayırmalıydım. Axı o, doqquzuncu
ayda idi... Tez onu xəstəxanaya
çatdırdım.
Həyat yoldaşımı doğum şöbəsinə
apardılar. Orada uzun müddət
iztirab çəkdi...
Onun azad olmasını səbrlə
gözləyirdim. Doğuş ağır
olduğundan mən artıq onu
gözləyə bilmədim. Yorulub evə
getdim. Xəstəxanada telefon
nömrəmi qoydum ki, uşaq
dünyaya gələn kimi mən zəng
edib xəbər versinlər.
Təqribən bir saatdan sonra mənə
zəng edib uşağın doğulduğunu
xəbər verdilər. O saat xəstəxanaya
qaçdım. İlk soruşduğum isə