Sevginin acısını hələ uşaq ikən
mahnılarda duymuşdum. O,
zamanlar gülərkən oxuyardım
sevginin acısını. Sevgi üçün ağlayan
gözlər görəndə gülərək keçərdim.
Sevgi nədirki? ona görə ağlıyırlar axı?-deyə düşünərdim. Mənə bu
həm gülməli həm də qəribə
gəlirdi. Yalnız bir rəfiqəm
oyuncağımı alarkən, yada uşaqlıq
eqoistliy ağladardı məni. Bəzəndə
anamın məni danlaması və acı sözlərinə üzülərdim. Uşaqlığımın
cəzası bu idi sadəcə.
Böyümək istəyirdim. “Allahım tez
böyüyüm, anam kimi olum və
birdə heç kim məni uşaq kimi
görməsin”-deyə dualar edərdim. Zaman keçdi.. Və böyüdüm.10 il
əvvəlki dualarım qəbul olunmuşdu
öz aləmimdə. Sərbəst idim
bəlkədə, sadəcə söz haqqım
olduğu üçün özümü böyümüş
sanırdım. Həyatın böyüklər üçün qurduğu oyunları bilsəydim
bəlkədə heç bir vaxt böyümək
üçün dua etməzdim..İllər keçirdi,
mən isə xəyallarımı izləyirdim.
Sonra birisi, mənə həyat sadəcə
xəyal və arzulardan ibarət deyil – dedi. Reallıq deyilən bir yaşam var
Səni ora dəvət edirəm dedi. Sözləri
kitablarda oxuduğum və nənəmdən
dinlədiyim nağıllar kimi sehirli və
gözəlliklərlə dolu idi.
Sonra bir gün gözlərinə sataşdı baxışlarım. Bəlkədə həyatımda heç
bilmədən atdığım ən cəsur addım
idi birisinin gözünə baxmaq.
Cəsarətim mənə hər gün yeni bir
hisslər bəxş etdi. Qorxularımı
unutdum, qadağalarımı sildim. Sonra əllərimdən tutub öz həyatına
dəvət etdi. Sevincdən sanki dünya
təkcə mənim ətrafımda
dönürdü.Hər şey indi başlayır
deyirdim. Sən demə. Başlanğıc
dediyim şey əslində mənim ən dəyərli “Uşaqlığımın son gecəsi”
acısının başlaması imiş !!! İşıqlı
dünyamdan qaranlıqa gedən bir
yolun başlanğıcı imiş!!!
Sadəcə Sevdim-olacaqları
əvvəlcədən heç kim planlamaz. Heç kim öz həyatını siğortalamayıb. Bir
gün uşaqlıq xəyallarımızı,
azadlığımızı, sevdiklərimizi və bir
çox şeyi itirə bilərik. Bir tək
içimizdəki ümidi itirsək əgər o ,
zaman həyatın sönmüş ulduzu adına layiq olarıq.
Yenidən ayağa qalxmaq üçün
uçurumun sənə nə qədər yaxın
olduğunu hiss et və