r idi. Bu xırdaca ümidlərlə nəfəs alırdım sanki. Sevdiyi qızın bir oğlana onu dost kimi gördüyünü söyləməsinin necə hiss olduğunu ancaq bunu yaşayanlar başa düşə bilər. Günlər keçir onun fikri dəyişmirdi. Onu çox incitmirdim, adət olunmuş sevgi mesajlarıi yazmırdım. Yalnız ürəyimin mənə söylədiklərini ya da sırf ikimizin münasibətini əks etdirən mesajlar. Bu onu çox narahat etmirdi. Onu incitmək, çətin vəziyyətdə qoymaq heyatımda istədiyim ən son şey idi. Artıq nə edəcəyimi bilmirdim.Bu qədər çarəsiz olduğum yadıma gəlmir. Ona hər dəfə ürəyimi açdıqca, sevdiyimi, bizə bir şans yaratmağını xahiş etdikcş məndən daha da uzaqlaşırdı. Bir söz verdim, artıq ona bu barədə heç nə deməyəcəkdim. O məni dost kimi bilir mən isə onu sevirdim. Hələ də sevirəm… Sonunu bilə-bilə, heç vaxt "biz” olmayacağını bilə-bilə. Ürəyim yorğun, Hər bir ümidini yarpaqlar kimi tökür.Geriyə heç bir yarpaq heç bir ümid qalmayacaqmı? Ümidsiz… heç bir şey