q məcburiyyətində qaldı və Fədək tarlası da əldən getdi.
Zəhra(ə) bu hadislərə qarşı mübarizəyə başladı və öz haqqını almaq üçün bir gün məscidə gedib pərdə arxasından müsəlman cəmiyyəti qarşısında diş sındırıcı nitq söylədi.
Zəhra(ə) ,ata ölümündən sonra müxtəlif hadisələr əsnasında çəkdiyi əzab-əziyyətlərə görə çox yaşamadı.Rəvayətə görə, Peyğəmbərin(s) ölümündən yetmiş beş və ya doxsan beş gün sonra şəhadətə yetdi və ölümü ilə təbiəti və islam cəmiyyətini matəmə qərq erdi.
O anda təbiət və varlığın səs-küylü yaşamı qaranlıq və səssiz-səmirsiz bir qəbirstanlığa çevrildi.Gecə okeanını qəm buxarı bürüdü.Səma ağlayırdı və ulduzların göz yaşı ətəyindən süzülürdü.
Ayın sarı və solğun gülü səmanın budağında təəssüf ətri saçırdı və göy ilə yer,dağ ilə daş,şəhər ilə çöl bu təəssüfdən rəng almışdı.
Nəsim iztirab içərisində hər yerə baş çəkirdi və canyaxıcı naləsini ətrafa yayırdı.
O gecə,sanki dünya tablosunu kədər çərçivəsində yerləşdirmişdilər ki, behişt əhlinin tamaşaçı gözləri yaşla dolu idi.
Göz yaşı axıdırdılar ki, səmanın yoluna su səpilsin və behiştə gedəcək ruh bu yoldan keçsin.
O anda, bir gül soldu;vaxtilə cənnət bağının ətirli budaqlarından qoparılmış və gözəl fidan kimi yerdə əkilmiş bir gül.
Bəli,behiştdən gəlmişdi.
Parlaqlıqlardan,aydınlıqlardan və səfalardan,paklıqlardan.
Fəzilətlərin qızılı göyərçinlərinin yuva qurduğu yerdən,Allahın ərşinin altından,səmadan gəlmişdi ki, Allahın cənnətini bədii rəsmini öz vücudunun tablosunda büruzə versin və bununla da insanların qarşısında bir xoşa gələn və rəngli səhnəni nümayiş etdirsin.
Vəzifəni yerinə yetirmişdi və artıq öz əsl yerinə qayıdırdı.
Bəzi rəvayətlərə görə,o gecə cəmadiul-əvvəl ayının on üçüncü gecəsi idi.
Belə bir gecədə idi ki,Zəhra yerlə vidalaşıb cənnətə doğru getdi.
Allahın səlamı ona,atasına,ərinə və uşaqlarına