açmışdır.Onun heyrətləndirici və müstəsna təvəllüdü olmuşdur.
Həzrəti Fatimə(s)-nin təvəllüdünün müqəddimələri müstəsna hadisələrdən sayılır və bu müqəddimələr xas bir gündən başlandı.
O gün Peyğəmbər(s) bir yığıncaqda oturub xalq ilə danışır və camaat da ona diqqətlə qulaq asırdı.Çünki , yeni sözlər deyirdi.O deyirdi: “ Bütlərə pərəstiş etməyin.Bu cansız heykəllərə tapınmayın.Günahsız balaca qızlarınızı quylamayın, yalan danışmayın, xəyanət etməyin!”.
O, yerindən və vaxtından asılı olmayaraq harada camaatı görsəydi aralarına gedib, Allahın ayələrini oxuyardı.
Həmin gün də Muhəmməd(s) Əbtəhdə oturmuşdu və səhabələrindən bir neçə nəfər də ətrafında idi.Camaat da orada durub hərdən Allahın cənnətindən, hərdən də ağır əzablarından danışan Peyğəmbəri (s) eşidirdilər.Bir qrup ona valeh olub cisimlərinə həyat ruhu aşılayan səmavi məntiqinin qarşısında təslim olurdu, qəlbləri Məkkə dağları kimi daşdan olan bir qrup da istehza ilə gülərək oradan uzaqlaşırdılar.
Bəzən camaat arasında ikən bihal olub susurdu,səmaya yollanırdı,səmanın görünməz məxluqları yanına gəlirdilər, müqəddəs vücudu xəfifcə titrəyirdi və parlaq incilərə bənzəyən tər damlaları alnından axırdı.Mübarək bədəni ağırlaşırdı və bir yerə söykənirdi.Yavaş-yavaş ürəyi keçirdi və hər bir naməlum şeyin parlaq və qabarıq xətlərlə səbt olunduğu başqa aləmə gedirdi.Yalnız Peyğəmbər(s) o halda ikən həmin xətləri oxuya bilirdi.O halda Muhəmməd(s) dünyanın bütün sirrlərini öyrənirdi və hər şeyi ona öyrədirdilər.Dünyanı heyrətdə qoyan Quran da Muhəmmədin(s) həmin məxsus hallarının məhsuludur.Özü bu halları “vəhy” halları adlandırırdı.
O gün də yenə həmin hala düşdü və yenə də Cəbrayılın ruh oxşayan səsini eşitdi.Cəbrayıl, göylərin və yerlərin hökmdarlığından ona söz gətirmişdi.
Cəbrayıl dedi: “ Ey Muhəmməd, Allahın əmr vermişdi ki, qırx gün Xədicədən uzaq qalasan.”
Cəbrayıl Allahın Muhəmmədə müraciətini oxuyub yenə də səmaya sarı yollandı.Muhəmməd adi, həmişəki halına qayıtdı.Hamı indicə vəhy olunmuş