evindəyəm”.
Xədicə bu məktubdan sonra yenidən ruhlandı və təxmin etdiklərinin düz olduğunu anladı:”Muhəmməd, vəfa və məhəbbət üsuluna göz yuman və mənim məhəbbət dolu qəlbimi unudan adam deyildir.Amma bu əmrin sirri nədir? Ancaq Muhəmmədin Allahı bilir...”
Günlər bir-birinin ardınca keçirdi,amma Xədicənin hicran gecəsi sona çatmırdı.O,ancaq ümidlə diri idi və ərinin vəzifəsinin qurtarmasını gözləyirdi.Nəhayət, qırx gün gəlib keçdi.Qırx gün, dözülən qısa müddətdir;amma hamı üçün yox.Hicran odunda yanan adam üçün hər dəqiqə bir ildir.Muhəmməd və Xədicə hicran odunda yanırdılar.Qırxıncı gün Muhəmməd oruc tutmuşdu.Günəş qərbə tərəf irəliləməklə iftar çağının yaxınlaşmağını elan edirdi.Nəhayət göyün hökmdarı gecə istirahəti üçün Məkkənin hündür və qara dağlarının arxasına getdi.Ulduzlar cürətlənib birər-birər səmanın hər tərəfindən görünməyə başladılar.
Qan rəngində bir qırmızılıq o taydan, şərqdən yuxarı gəlib göyün ortasına çatdı.Bu qırmızı qurşaq göyün ortasına çatan zaman iftar vaxtı olur.Peyğəmbər (s) iftar açmağa hazırlaşırdı ki, birdən bir tanış səs eşitdi. Cəbrayıl nazil olub ona dedi: ”Ey Muhəmməd, pərvərdigarının hədiyyəsini almaq üçün hazır ol!” Bəlkə də Peyğəmbər(s) Cəbrayılın dilindən başqa sözlər eşitməyi gözləyirmiş.Ancaq gözlədiyinin xilafına bir yeni və gözlənilməz xəbər eşitdi; hədiyyə? Görəsən bu hədiyyə nədir?Nə qədər düşündü ,yenə bilmədi.Sual verməkdən başqa bir yol tapmadı və “ Cəbrayıl, pərvərdigarımın hədiyyəsi nədir?”-deyə soruşdu.Cəbrayıl da Muhəmməd(s) kimi bilməyirdi.Amma nə də olsa müqəddəs və yaxşı bir hədiyyə olmalıdır ki,Allah ,Peyğəmbəri(s) üçün seçmişdir.Lakin bu hədiyyə yalnız Peyğəmbərin(s) deyildi, bəlkə Allahın bəşəriyyət üçün göndərdiyi bir hədiyyə idi.Bu hədiyyə, ancaq Peyğəmbər üçün yox, bütün bəşəriyyət üçün dəyərli və nümunəvi bir qızın yaranmasına səbəb olmalı idi.Bu qız dünya əhli üçün nəcabət, təqva, paklıq,qorxmazlıq və fəzilət timsalı olmalı idi və insanlar onu, öz həyat tərzlərinə ülgü götürməli