niyə qorumursan? Orda yanında ailən yoxdu. Sənə bir  şey olsa... Bizi də fikirləş, vaxtın olanda... Özünə yazığın gəlmir, heç olmasa anama yazığın gəlsin.  Elxan böyük qardaşını sakitcə dinləyib, güldü: −Şişirtmə, qorxulu heç nə yoxdur. Heç dəyişməmisən, həmişəki kimi bir nöqtəni böyüdüb dağ eləyirsən. Həm də sən deməsən bilməz heç. Soyuq su içmişdim, bir az boğazım ağrayır.  Rauf deyindi: −Yadında saxla, böyük  şeylər də bir vaxtlar kiçik olub.... Özün də  hələ  həkim olmaq istəyirsən. Əvvəl özündən başla! – Elxanın dinmədiyini görüb söhbəti dəyişdi. - Nəysə, düzələn deyilsən. Hm, anam evdədi, yanımda deyil. Neynirdin ki? −Heç, elə-belə  səsini eşitmək istədim. Evə  zəng eləyərəm. Sən hardasan? −Zalda. −Əvvəlki yerdə? −Hə, elə orda.  Elxan yenə yüngül öskürdü: −Sənin işlərin necə gedir? Rauf oynatdığı qələmi yerə saldı: −İdman dərsini keçirəm yenə. −Bəs əsas işin?     Rauf mızıldandı: −Yaxşı iş olanda tək işləyirəm. −Hə, lap yaxşı.  Ən yaxşısını özün bilirsən. Bəri bax, bəs toya nə vaxt gəlirik? Rauf qaşqabağını tökdü: −Elxan, bu məsələ çoxdan bağlanıb.     Elxan inadkarlıq etdi: −Onu demirəm. Qız qəhətdir? Özü də  sən bilirsən ki, mən ondan heç vaxt xoşlanmamışam. Sənə görə hörmət eləmişəm. Amma ürəyimə yatmırdı  nəsə. Nəysə, o qədər ağıllı, qəşəng qızlar var ki, səndən ötrü dəlidir. Layiqlisin tap, evlən. −Başqa salamatçılıqdı? Elxan güldü: −Hə, yaxşı, başa düşdüm. Elə sən də düzələn deyilsən. −Yaxşı, onda danışarıq. −Oldu, soruşanlara salam de. Özün də  qız tap, toyu gözləyirəm. Mənim də gəlməyə bəhanəm olsun. −Hələlik... Telefonu qapayıb deyindi: −Evlən, evlən... Bircə bağlansaydı bu söhbət. ****Heç telefonu  əlindən qoymamış  zəng melodiyası  səsləndi. Nömrə tanış deyildi. Cavab verdi: −Eşidirəm. −Rauf  Şıxovdur? −Bəli! −Salam. Bağışlayın, nömrənizi Cabbarovdan almışam. Sizi bir qədər narahat edəcəm.     Rauf peysərini qaşıdı: −Hmm, eşidirəm. −Mənə köməyiniz lazımdır. Telefon söhbəti deyil, mümkünsə görüşüb danışaq?! −Kiminlə danışıram? −İlqar Talıbovla.