n baş çıxarmaq üçün avamlıq lazım deyil.” Hə, deyəsən çox uzağa getdim...  Filosofluğa başladım yenə.  Bu gün çox gözəl hava var. Fəsillərin şahı yaz özünü göstərməyə başlayıb. Gedim mən də bir az dincəlim. Hələlik istəkli kitabçam!”    Kitabçanı dolaba qoyub, qapısını açarla bağladı. −Maya! – qapının ağzında dayanıb qızını süzən ana gülümsədi. – Orda nə gizlədirsən elə? −Heç nə... −Məni aldadırsan? Maya onun üzündən öpüb, gülə-gülə otaqdan çıxdı: −Əhəmiyyətli bir şey deyil. Deyəsən İradə xanım əl çəkmək fikrində deyildi: −Maya, sən niyə  mənə açılışmırsan? – qızının ardınca mətbəxə keçdi. Maya təəccüblə döndü: −Açılışmıram? Necə yəni? −Mənimlə heç bir sirrin-sözün yoxdur. Mayanı gülmək tutdu. O, anasının söhbəti nəyə gətirib çıxaracağına  əmin idi. Amma  İradə xanım qızının ağıllı olduğunu nəzərdən qaçırırdı... Anasına və özünə süzdüyü çayı süfrəyə qoydu: −Mənim heç bir sirrim-sözüm yoxdur axı. −Elə şey ola bilməz. −Buy, niyə olmur ki? −18 yaşın var. Böyük qızsan daha.  İndi deyirsən yəni, heç bir sirrin-filan yoxdur? – İradə xanım mənalı tərzdə gülümsədi. Maya başını buladı: −Eh, səni inandırmaq müşküldür. Ana, başqa “18 yaşlıları” deyə bilmərəm, amma mənim elə bir “sirrim” yoxdur.  Ana məzəmmətlə gülümsədi: −Bəs gizlətdiyin nə idi? −Anaaaa... – qız gileyləndi.  −Bəsdir görüm, soruşmağa haqqım var. Anayam, maraqlanmaq da borcumdur.  Maya qaşqabağını tökdü: −Gündəlik idi. −Bəs orda elə gizli nəsə yoxdursa, niyə elə gizlədirsən? – ana əl çəkmədi. Maya məyus halda dilləndi: −Heyif, çox heyif ki, məni hələ  də yaxşı tanımırsan. Ana, sadəcə xoşlamıram ki, mənim hisslərimi, duyğularımı başqaları bilsin.  İstər ailəm, istərsə  də başqası. Gələcəkdə özüm oxuyacam. Bir də ola bilsin bir nəfər... Vəssalam.     İradə xanım dirçəldi: −Bir nəfər?  Kimdi o “bir nəfər”? Maya suallardan qurtulmaq üçün fincanı əlinə alıb, otağına keçmək üçün ayağa qalxdı: −Nə vaxt mövcud olsa, onda deyərəm. – otağına keçib yazı stolunun arxasında əyləşdi. İradə xanım da yavaşca qapını açıb,