halda yerinə uzandı. Gözlərini yumub, bu günkü görüşü təfərrüatı ilə xatırladı. Rauf müəllim... Yox, o nə  qədər qəliz, adamayovuşmaz görünsə də, əslində pis adama oxşamırdı. İlk baxışdan özünə qarşıhörmət doğurur. Anam nahaq yerə narahatdır.  O heç mənə tərəf 2-3 dəfədən artıq baxmadı. O da ötəri nəzər saldı. Bəzi şorgöz kişilər kimi gözü başından ayrı düşməmişdi. Çox ciddi idi. Yox, ondan pislik gözləmirəm. Gənc də olsa, özünə hörmət doğurur... Yerinə uzandı və yuxulamağa çalışdı. * * * Səhərdən bəri gözlədiyi qonağı  nəhayət ki, gəlib çıxdı. Bu vaxt Rauf zalda tək idi. Avadanlıqların  ətrafında dolanır, onların sazlığını yoxlayırdı. Qapı döyüldü və heç cavab gözləmədən də 45-46 yaşlarında ortaboylu, yaraşıqlı, tünd boz, parıltılı kostyum geyinmiş, saçlarını yandan səliqə ilə ayırıb daramış bir kişi içəri daxil oldu. Qapını örtərkən ötəri dönüb maşınına nəzər salması da Raufun nəzərindən qaçmadı. İrəli gəlib qonağı salamdı: −Salam! Kişi əlini ona uzatdı. Raufu başdan-ayağa diqqətli nəzərlərlə süzüb gülümsədi: −Çox gəncsən. Rauf da gülümsədi: −Çoxları mənə yaşımdan artıq verir... Telefondakı siz idiniz? Kişi hələ də Raufun əlini tutduğu halda ətrafa göz gəzdirdi: −Bəli. Keçək içəri? Rauf qonağını irəli verdi: −Buyurun.  Gözucu yarıçəkilmiş  pərdənin arasından qonağının avtomobilinə baxdı.  Çox bahalı idi... Avtomobilin yanında hündürboylu, iri cüssəli, qüvvətli bir adam dayanmışdı. Çox güman ki, cangüdəni idi, həm cangüdən olmaqla yanaşı, avtomobili də idarə edirdi. “Bunun yumruğunun altına düşənin vay halına.” - düşündü. Otağa keçib, qapını içəridən bağladı, fikirli gülümsündü: “Deməli, qonağım mühüm adamdır.” Rauf stolun arxasına keçib, həmişəki yerini tutdu. Qonaq isə qarşı  tərəfdəki kresloda  əyləşdi. Yenə adəti üzrə oynaq gözlərini hərlədərək geniş otağı  nəzərdən keçirdi. Raufun dinmədiyini görüb, sözə özü başladı: −Əvvəl özümü təqdim edim.  İlqar Talıbov. Telefonda demişdim adımı. Amma məncə haqqımda bilmirsiniz.  −Adınız istisna olmaqla.   İlqar