r nəzərlərini otaqdan çəkib, Raufun üstündə saxladı. Ağıllı, diqqətli baxışları vardı. Özünü aparması, hərəkətləri, gözləri, möhkəm  əlləri güclü iradə sahibi və bacarıqlı biri olduğunu bildirdi.  Əlindəki alışqanla cibindən çıxardığı bahalı siqareti alışdırmaq istədi: −Çəkmək olar?     Rauf başı ilə razılıq bildirdi. Qonaq alışdırdığı siqaretdən bir qullab vurub, qənaətlə danışan gənc oğlana baxdı: −Demək belədir... Biz iki bacı, bir qardaşıq. Mən ailəliyəm, bacılarım da  ərdədirlər. Yeznələrimlə birləşib iş birliyi qurmuşuq. Necə deyərlər, ailə biznesi yaratmışıq. Qardaşım olmayıb. Amma olmasa da,  əmioğlumla qardaş olmuşuq. Yeganə əmimin, yeganə  oğlu. Çox istedadlı, bacarıqlı  iş adamıidi. Elçin Talıbov... Bəlkə  eşitmisiniz, beş ay bundan əvvəl öz ofisində qətlə yetirilib. Rauf qaşlarını çatdı: −Bəlkə də... İlqar başını yellədi: −Hə, nəysə, indi iş bağlanıbdır. Birini həbs etdilər ki, guya şəxsi münaqişə zəminində Elçini o qətlə yetirib. Rauf qarşısındakı vərəqin o biri – təmiz üzünü çevirdi: −Guya?!.. −Bəli, guya. Çünki, buna inanmıram. Qətiyyən! −Niyə? Bunun üçün tutarlı səbəbləriniz olmalıdır. İlqar üz-gözünü turşutdu: −Tutarlı  səbəb? Rauf bəy, mən Elçinlə qardaş olmuşam, ən yaxın dost olmuşam. Bundan tutarlısı? Dəqiq bilirəm ki, o heç vaxt yad adamı ofisə buraxmazdı. Rauf etiraz etdi: −Cangüdən yaralanıb amma... İlqar Raufu diqqətlə süzdü: −Deməli, bilirdiniz? −Yox, indi yadıma düşdü. İnternetdə oxumuşdum. İlqar barmağındakı iri, tünd göy qaşlı üzüyü fırlatdı: −Hm, belə. Düşünürsünüz ki, bir adam ofisə rahatca daxil olub, cangüdəni yaralayıb, bu səs-küyü eşidən Elçin də içəri gələn adamdan müdafiə üçün  əlinin altındakı silahı götürməyib. Düz başa düşdüm? Bunu necə izah edəcəksiniz, cənab zabit? Ardı