bilmirdi. Atasının ciddi baxışları deyəsən ona sirayət etdi. Bu dəfə  zəngi ləğv etməyib, dəhlizə qaçdı. Astadan danışsa da, sərt danışdığı eşidilirdi... Bu dəfə süfrədən çörək götürən İradə xanım narazı səslə dilləndi: −Ay bala, heç olmasa süfrədə oynatma da o telefonu. Kim idi? Nicat mızıldandı: −Heç, uşaqlar idi. Eldar başını buladı: −Uşaqlardır, bəs burda niyə danışmırsan? Deməyə söz tapmayıb, çəngəllə xörəyinin üstündə  cızıqlar çəkdi.Qardaşının halını görən Mayanı gülmək tutdu. Xısın-xısın güldü. Nicat da fürsət tapıb barmağını ona yellətdi. Qız da öz növbəsində onu cırnatmaq üçün “xırda-xırda” jestlər etdi. Uşaqlarının gizlin “parollarla” danışmasını gözdən qaçırmayan atanı gülmək tutdusa da, ciddi səslə onlara təpindi: −Yeməyinizi yeyin! Nahardan qalxan Nicat Mayanı dəhlizdə yaxaladı: −Sən nəyə gülürdün, hə? Maya yenə şıltaqlıq etməyə başladı: −“Uşaqlar”a gülürdüm. – deyib, qardaşının  əlindən sivişib otağa qaçdı. −Dayan, payını verəcəm. – deyən Nicat da onun arxasınca yüyürdü. Stolun başına dövrə vura-vura bacısını tutmağa çalışırdı: −Sən hardan bilirsən bunları? Telefonuma baxmısan, hə? Maya hirsləndi: −Nə danışırsan sən? Telefonunla nə  işim. O gün balkonda elə bərkdən danışırdın ki, kar da eşidərdi. Nicat pərt halda özünü divana atdı: −Ay səni, nə pis oldu. Sən də gülməsəydin olmazdı da. Ata başa düşdü hamısını. Sən hələ yadında saxla! Maya şən halda qapıya tərəf qaçdı: −Məndən Əsmər xanıma salam deyərsən, Nicat bəy. – gülə-gülə otaqdan çıxdı. Nicatın dodağı qaçdı. “Hətta adını  da  bilir.  Bu  qızın qulağı yaman yaxşı eşidir”. Romantik bir melodiya yenidən səsləndi. Zəng vuran bayaqkı kobudluqdan incimiş Əsmər idi... * * *  Maya otağına keçib, bir neçə  dəqiqə paltar  şkafının aynasında özünə tamaşa etdi. Sonra qapısını açıb, paltarları gözdən keçirməyə başladı. “Bu yox, bu da yox, bəlkə bu?” Şkafdakı paltarların içində üç rəng – ağ, mavi, yaşıl daha çox nəzərə çarpırdı. Bu üç rəng onun ən çox sevdiyi rənglər idi. Ona görə  də, hər dəfə  təzə paltar