r alanda özündən asılı olmadan bu rənglərdən yapışırdı. Asılqanları aralayıb, idman üslubunda olan mavi və  ağ zolaqlı koftasını  və göy cins  şalvarını götürdü. Bunlar ona çox yaraşırdı. Ümumiyyətlə, çoxları onun zövqünü bəyənirdi. Özü də paltarları elə  dəstləşdirib geyinirdi ki, hamısı bir-birini tamamlayırdı. Geyinib aynada özünə bir də baxdı. Çiynindən bir qarış aşağı olan ipək saçlarını arxaya darayıb, saç bağı ilə yığdı. Bir saat  əvvəl yeni hazırlıq müəllimi zəng vurub, bu gün hazırlığa gəlməsini tapşırmışdı. Heç özü də bilmirdi niyə belə tələsirdi... Otağına nəzər saldı.  Əl-ayaqda qalan  əşyaları yerbəyer etdi. Elə  həmin an da mobil telefonunun melodiyası səsləndi. Koftasının cibinə qoyduğu telefonu çıxarıb, ekrana baxdı. Zəng vuran ən yaxın rəfiqəsi - Əfsanə idi. −Hə, Əfsanə. −Hardasan? Bir əli ilə dəftər-qələmini çantasına yerləşdirdi: −Evdə. Niyə ki? Əfsanə təəccübləndi: −Sən hələ çıxmamısan? Mən çoxdan dayanacaqdayam. Tamamilə unutmuşdu. Hazırlığın vaxtını dəyişdiyini ona deməmişdi. Məsuliyyətsizliyinə görə pərt oldu: −Bağışla, sən Allah. Hazırlığın vaxtını dördüncü günə keçirmişəm. – sonra günahkarcasına – İncimədin ki? Əfsanə yaman əsəbləşdi: −Hələ bir soruşursan da?! Səni tanımaq olmur. Hərdən elə məsuliyyətsiz olursan ki, səni öldürmək istəyirəm. Maya güldü: −Yaxşı, öldür, öldür.  Əgər bununla sakitləşəcəksənsə. Sən hirslənəndə səndən qorxuram. -  Hər ikisi gülüşdülər. Əfsanə ciddiləşdi: −Yaxşı, əlimdən belə asan qaça bilməzsən. Özü də, ayıb olsun, mənə demədiyin üçün. −Vallah... −Nəysə, niyə dəyişdin vaxtı? −Fizikadan hazırlığa gedirəm. −Fizikadan? - Əfsanə təəccübləndi. −Hə, attestat imtahanına görə. −Az bilmirsən amma. Maya, mən sənsiz getmək istəmirəm hazırlığa. Vaxtında desəydin... Nəysə, mən də müəllimə deyəcəm ki, məni sizin qrupa salsın. Maya sevindi: −Heç ağlıma gəlməmişdi. Əla olar amma. Əfsanə gileyləndi:  −Hə, hə, əla olar. Sevinənimə bax. Bunu sən eləməliydin. −Yaxşı da, barışaq. İndi gecikirəm, gələndə evinizə zəng vuraram. −Yaxşı,