oldu. −Hələlik... Dəhlizə keçdi. Ayaqqabısını geyinə-geyinə mətbəxdə əyləşmiş valideynlərinə tərəf səsləndi: −Mən çıxdım, hələlik. Anası qapıya tərəf boylandı: −Yaxşı yol, ehtiyatla! Özündən muğayat ol. Maşınlardan özünü gözlə! −Yaxşı, yaxşı. – gülümsəyib, qapıdan çıxdı. “Heyif, atamın işi olmasaydı rahatca gedəcəkdim maşınla. Of, yenə bu tıxacda ləngiyəcəm” – düşündü. Səbri çatmadı. Avtobusdan düşüb, tələsik ayaqla getməyə başladı. Az qala qaçırdı. “Növbəti dayanacağa çatsam, oradan qalan yol elə də çox deyil” – düşünüb, yolu keçdi. Səkiyə təzəcə çıxmışdı ki, siqnal səsindən diksindi. Əhəmiyyət vermədi. Görəsən yenə hansı  ağılsızdır?! Yolun kənarıyla gedirəm, deyəsən bunu da görmür... Yenə siqnal səsləndi. Bu dəfə Maya hirslə geri dönəndə, yeni müəlliminin ciddi baxışları ilə qarşılaşdı. Rauf maşının pəncərəsinin şüşəsini endirdi: −Səhv etmirəmsə, zala gedirsiniz. Maya azacıq əyildi: −Bəli. Tıxaca görə düşdüm ki, bəlkə qaça-qaça tez çataram. Deyəsən heç... −Əyləşin. - Rauf onun sözünü kəsdi. Maya tərəddüdlə ona baxdı. Rauf müəllim onu  şagirdliyə götürsə  də, yenə yad adam idi. O gün anası necə dedi? “İndi heç kəsə etibar etmək olmur. Sözlərim haqqında yaxşı fikirləş”. Neyləyim görəsən? −Əyləşin! – bu dəfə əmr etdi. Maya ani tərəddüddən sonra avtomobilin arxa qapısını açıb, əyləşdi. Özünü yaman itirmişdi. İlk dəfə idi ki, yad adamın maşınına əyləşirdi. Hətta salam verməyi də unutmuşdu.Rauf da deyəsən onun halını başa düşdü: −Salam! Maya salamlaşmadığını hələ indi xatırladı. Pərt halda mızıldandı: −Salam. −Dərsə başlamağa hazırsınız? −Bəli, hazıram. Rauf ön güzgüdə onu diqqətlə süzüb, gözlənilmədən soruşdu: −Qorxursunuz? Maya özünü tamam itirdi: −Yooox... Nədən? −Mənə belə gəldi... Mayanın qəşəng qaşları çatıldı: −Səhv zənn etmisiniz. Rauf gülümsədi: −Ola bilər... Daha yol boyu heç biri bir kəlmə də kəsmədilər.Maya pəncərədən qarışqa kimi qaynaşan maşınları süzərək, həyəcanını boğmağa çalışırdı. Özü-özünə çox acığı tuturdu. “Mənə bax bir. Axı  nə olub ki?