? Adamyeyən deyil ki? Nədən belə həyəcanlandım. Amma nə diqqətlidir. O dəqiqə hiss elədi. Özü də hələ bir soruşur da. Qorxmalı heç nə yoxdur. Of, anam olmayan yerdən mənim fikirlərimi elə qarışdırıb ki...” Tünd qara rəngli “Mersedes” birmərtəbəli idman zalının qarşısında dayandı. Maşından düşüb zala daxil oldular. Rauf qapıdan keçəndə onu irəli verdi: −Xoş gəlmisiniz. −Sağ olun. – Maya başını aşağı salıb, içəri keçdi. Zalda beş  nəfər 16-23 yaş arası  oğlanlar vardı. Hamısı da Raufu görən kimi hörmətlə salamlaşdılar. Bütün  şagirdləri bu sərt və  qəribə müəllimlərinin xətrini çox istəyirdilər. Onlar Raufla bərabər içəri girən qəşəng qızı maraqla və diqqətlə süzdülər. Amma müəllimlərinin sərt baxışını görən kimi yenə müxtəlif  “nidalarla” məşqlərinə davam etdilər. Raufun kabinetində hər şey ona maraqlı idi. İçəri keçmişdisə də, hələ əyləşməmişdi. Keçən dəfə kifayət qədər diqqət yetirmədəyi bu geniş otağı bu dəfə daha maraqla nəzərdən keçirməyə başladı. Otağın baş  tərəfində geniş ofis stolu yerləşmişdi. Stolun bir tərəfində Raufun tünd qara, dəridən hazırlanmış enli və möhtəşəm kreslosu, qarşı tərəfdə isə iki sadə, qara kreslo vardı. Geniş kitab rəfinin yanında kreslolarla dəst divan qoyulmuşdu. Divarlardan birinə  bədənnüma ayna bərkidilmişdi. Bundan başqa otağın müxtəlif sahələrində  qədimi  əşyalar – xüsususən də silahlar var idi. Rauf stolun üstündə hazır qoyduğu fizika kitabını qarşısına çəkdi: −Əyləşin. - kitabı vərəqləməyə başladı. Maya çantasını qarşısındakı kresloya qoydu. Sonra diqqətlə kitaba baxan müəlliminə tərəf döndü: −Bəs necə çatdıracaqsınız? Həm onları – barmağı ilə çölə işarə etdi -  həm məni hazırlaşdırmağı? Rauf qələmlə mövzunun qarşısına işarə qoydu.  Maya gözucu mövzuya baxdı: −Birdən onlara kömək lazım olsa?! Müəlliminin onu eşitmədiyini zənn edib, pərt halda sualını təkrarlamaq istədi: −Müəllim, deyirəm... −Bu mənim problemimdir. – Rauf başını qaldırmadan qızın sözünü kəsdi. Maya pərt olsa da dinmədi. Raufu acıqla süzüb,ürəyində“kobud” –